น้ำเสียงแบบวายร้ายนี่น่ารักจริง ๆ
เหมือนเด็กเลย
ถังเหยาจึงยื่นมือไปขยี้เส้นผมสีทองนุ่มฟูของเขาเบา ๆ «ก็ได้ จริง ๆ แล้วฉันว่ากับข้าวที่อาฉือทำอร่อยกว่าของคนอื่นตั้งเยอะ ทั้งกับข้าวพวกนี้กับข้าวสวยนี่ ฉันกินหมดได้เลยนะ»
แววตาของฉวีซิวฉืออ่อนโยนขึ้นกว่าเดิม ปลายหูก็แดงก่ำขึ้นด้วย คงทนไม่ไหวที่ถูกจ้องแล้วชมอย่างจริงจังแบบนี้ แถมยังถูกภรรยาคนสวยลูบหัวอีก ช่างฟินจนแทบตาย «ภรรยา กินอีกคำสิ»
...
หลังมื้ออาหาร ถังเหยาก็ไม่ง่วงอีกเลย เธอรู้สึกว่าคงต้องลุกขึ้นเดินย่อย ไม่อย่างนั้นคืนนี้มีหวังอิ่มจนไม่ได้นอน ทั้งสองจึงตัดสินใจออกไปเดินเล่นกับงูน้อยในลานบ้าน จะได้ย่อยอาหารไปด้วย
งูน้อยไม่เต็มใจให้ใครพาเดินเหมือนหมาแน่นอน แต่ไม่มีโอกาสให้มันปฏิเสธ หมอกดำสายหนึ่งพันรอบคอมัน ส่วนปลายอีกด้านถูกส่งมาไว้ในมือของหญิงสาว «ภรรยา เร็วเข้า จูงไว้สิ คืนนี้พระจันทร์ข้างนอกกลมและสว่างมาก เหมาะกับการเดินเล่นเลย»
ถังเหยาจูงงูด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างจับมือเด็กหนุ่มวายร้าย ทั้งคู่เดินไปตามถนนอย่างช้า ๆ ต้นไม้ข้างทางล้วนเป็นพันธุ์กลายพันธุ์ด้านดีที่คัดเลือกมา พอเห็นพวกเธอเดินผ่านก็ยังทักทายอย่างสุภาพ ช่างน่าสนใจไม่น้อย แม้ปากของถังเหยายังเจ็บอยู่บ้าง แต่สายลมเย็นที่พัดผ่านทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายเป็นพิเศษ