ถนนรอบฐานที่มั่นได้รับการเก็บกวาดแล้ว ทั้งยังมีหน่วยผู้มีพลังพิเศษคอยลาดตระเวนโดยเฉพาะ จึงปลอดภัยมาก แต่เมื่อออกห่างจากบริเวณนี้ สภาพถนนด้านหน้าก็ยิ่งซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ พืชและสัตว์กลายพันธุ์จู่โจมเป็นระยะ พวกเธอยังเจอจระเข้ตัวหนึ่งที่ไม่รู้ว่าหนีมาจากไหน มันกลายพันธุ์จนมีขนาดมหึมา แรงกัดน่าหวาดหวั่น หากปะทะกันขึ้นมาคงไม่ได้เปรียบแน่
“เดี๋ยวก่อน ทำไมจู่ ๆ ถึงมีหมอกขึ้นมา?”
หลี่น่าถามพลางเกาศีรษะอย่างสงสัย
ได้ยินคำถามจากวิทยุสื่อสาร ถังเหยาก็ตอบเสียงเบา “น่าจะเป็นพลังพิเศษของรองหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดุ”
อาศัยหมอกเหล่านี้ พวกเธอจึงหลบจระเข้ตัวน่าสะพรึงกลัวมาได้ ตอนเที่ยงทุกคนกินขนมปังกับน้ำกันพอรองท้อง พอตกค่ำ กลุ่มคนก็เลือกตั้งค่ายริมถนนใกล้ ๆ หลี่น่าเริ่มทำอาหารเย็น
หวังเหมิ่งนั่งบนก้อนหินข้างกองไฟ มือถืแผนที่อยู่ “อย่างช้าพรุ่งนี้เที่ยงเราก็ถึงโรงงานอาหารกระป๋องแล้ว พอไปถึง เราจะสำรวจสถานการณ์ก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ”
ถังเหยากำลังดันเด็กหนุ่มผมทองที่เข้ามาพัวพันออกห่างเงียบ ๆ สาเหตุไม่มีอะไรซับซ้อน เขาทำอะไรไม่ค่อยดูสถานที่ อีกทั้งเธอเป็นคนขี้อาย การแนบชิดกับเขาต่อหน้าคนมากมายทำให้รู้สึกอึดอัด
แต่ฉวีซิวฉือกลับไม่รู้สึกกังวลแบบเดียวกับเธอเลย “ที่รัก วันนี้ให้ผมป้อนข้าวไหม?”
ถังเหยา “...”