เมื่อฉวีซิวฉือกลับมาถึงเกาะ ถังเหยาเพิ่งทำอาหารเสร็จในครัวและยกออกมาวางบนโต๊ะ เธอกำลังหยิบตะเกียบเตรียมกิน ประตูก็ถูกผลักเปิด ถังเหยาเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเส้นผมสีเงินขาวของชายหนุ่มเปื้อนหยดเลือดสีแดงฉานเต็มไปหมด แต่เขากลับดูเหมือนไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย เพียงทำหน้าเย็นชาเดินมาหาเธอ คว้าแขนแล้วลากไปทางชั้นสอง ถังเหยาเห็นสีหน้าเขาก็รู้ทันทีว่าเขาคิดจะทำอะไร จึงรีบห้ามไว้ «เดี๋ยวก่อน อาฉือ รอฉันกินข้าวให้เสร็จก่อน แล้วนายอยากทำอะไรก็ได้»
«......»
ชายหนุ่มขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน ดวงตาเย็นเยียบแฝงแววโหดเหี้ยมกลอกมองเล็กน้อย ก่อนจะหยุดอยู่บนใบหน้าขาวผ่องของหญิงสาว เขาชะงักไปหลายวินาทีแล้วเผยเขี้ยวเสือเล็ก ๆ ออกมา ทำท่าดุดันข่มขู่ «ให้สิบนาที รีบกินให้หมด ถ้ากล้าโกหก เธอตายแน่»
ถังเหยาก้มมองแขนตัวเองที่เขียวช้ำเป็นปื้น แต่ไม่ได้โกรธ เพียงนั่งลงอย่างว่าง่ายแล้วกินต่อ อาหารที่เธอทำเป็นกับข้าวบ้าน ๆ ธรรมดาที่สุด มีสามอย่างกับแกงหนึ่งถ้วย ระหว่างที่เธอกิน ชายหนุ่มก็นั่งเงียบ ๆ ข้างเธอด้วยสีหน้าชวนขนลุก จ้องเธอเขม็งไม่กะพริบตา ถังเหยาถูกกดดันจนแทบกินไม่ลง จึงเกาศีรษะแล้วถามเสียงเบา «อาฉือ นายจะกินไหม?»
ชายหนุ่มใช้มือข้างหนึ่งเท้าคางอย่างเกียจคร้าน ดวงตาลูกท้อหรี่ลงเล็กน้อย ปลายลิ้นสีแดงชาดแลบออกมาเลียเขี้ยวเสือแหลมคม «เธอกินไปสิ เดี๋ยวฉันค่อยกินเธอ»