ถังเหยาพยายามกลั้นหัวเราะ พลางจูงมือเขาแกว่งเบา ๆ “อย่าถอนออกเลยนะ สวยจริง ๆ ฉันชอบมาก”
ชายหนุ่มเชิดคางขึ้นอีกครั้ง ก่อนแค่นหัวเราะ “เธอชอบแล้วฉันต้องไม่ถอนหรือไง เธอเป็นใครกัน?”
ถังเหยาครุ่นคิด ก่อนตอบอย่างจริงใจ “ภรรยา”
ชายหนุ่มหลุบตามองแล้วถาม “ภรรยาใคร?”
ถังเหยากะพริบตา “ฉวีซิวฉือ”
“พูดให้เต็ม”
“ฉันเป็นภรรยาของฉวีซิวฉือ!”
ชายหนุ่มเลียริมฝีปาก ก่อนลนลานเบือนหน้าหนี
“จะตะโกนเสียงดังทำไม อยากทำให้ฉันตกใจตาย แล้วหนีไปคนเดียวหรือไง?”
ถังเหยาส่ายหน้าอย่างจริงใจ เธอแค่คิดว่าถ้าตะโกนดังขึ้นอีกหน่อย เขาคงดีใจ ส่วนเธอก็อยากให้ฉวีซิวฉือมีความสุขสักหน่อย ไม่ได้คิดจะหนีไปจริง ๆ
...
กลางทะเลดอกไม้มีชิงช้าตัวหนึ่ง
ดูท่าทางจะเป็นฝีมือชายหนุ่มเช่นกัน งานประณีตมาก ทั้งยังพันประดับด้วยดอกไม้สดจนเต็ม ถังเหยานั่งลงบนนั้น ชายหนุ่มก็ยืนอยู่ด้านหลังแล้วค่อย ๆ ไกวให้ เมื่อชิงช้าไต่ขึ้นไปถึงจุดสูงสุดแล้วแกว่งลงมา กลีบดอกไม้สีชมพูขาวก็ร่วงตามลงมาทีละดอก
กลีบดอกหนึ่งบังเอิญตกลงบนเรือนผมสีเงินขาวของเด็กหนุ่ม ถังเหยาหัวเราะจนตัวงอ
แต่แล้วเธอกลับจับชิงช้าไว้ไม่แน่น เกือบพลัดตกลงมา ทว่าชั่วพริบตาถัดมา ชายหนุ่มก็คว้าร่างเธอเข้ามากอดไว้แน่น
เดี๋ยวก่อน ที่จริงไม่ควรเรียกว่าอ้อมกอดของคน แต่เป็นก้อนพลังความขุ่นมัวอันเย็นเยียบต่างหาก
ใบหน้าชายหนุ่มพร่าเลือน มองไม่ชัด ทั้งยังบิดเบี้ยวน่าสยดสยอง ราวกับผีดุร้ายตัวจริง แต่น้ำเสียงของเขากลับร้อนรน “ซุ่มซ่ามจริง ๆ รู้ไหมว่าถ้าฉันรับเธอไว้ไม่ทัน เธอคงตกลงไปแล้ว?!”