ข้างเก้าอี้นอนยังมีสตรอว์เบอร์รีสดวางอยู่หนึ่งจาน เขาหยิบขึ้นมาลูกหนึ่งแล้วยื่นป้อนถึงริมฝีปากหญิงสาว ถังเหยาเชื่อฟังกลืนลงไป จากนั้นก็อาศัยจังหวะที่ยังได้ลิ้มรสหวานหอมของสตรอว์เบอร์รี จูบมุมปากชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว
จากนั้นเธอก็กะพริบตา มองเขาอย่างจริงจังแล้วถามว่า “อาฉือ ทำไมถึงล้อมฐานที่มั่นของมนุษย์ไว้ล่ะ?”
ชายหนุ่มเลียเขี้ยวเล็กแหลม ยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ฉันไม่เคยบอกเรื่องนี้กับภรรยาสักหน่อย”
ถังเหยาส่งเสียงอือเบา ๆ ก่อนจะกะพริบตาอย่างซุกซน “อาฉือ ถึงฉันจะบอกความจริงกับคุณไม่ได้ แต่คุณก็เดาออกตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ?”
เขาเดาได้ว่าเธอเป็นคนจากต่างโลก เดาได้ว่าในหัวของเธอมีระบบ ทั้งสองคนแค่เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดเท่านั้น
ฉวีซิวฉือใช้ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม ดวงตาลูกท้อคู่งามมีประกายบางอย่างที่เธออ่านไม่ออกไหววูบ ผ่านไปนาน เขาถึงหัวเราะเย็นชา “แล้วเดาออกแล้วจะทำไม?”
ถังเหยากัดริมฝีปาก ยื่นมือไปคลึงปลายหูของชายหนุ่มแล้วเอ่ยขอโทษเสียงเบา “ขอโทษนะ ก่อนหน้านี้ฉันไม่ควรบีบคั้นคุณขนาดนั้น” เธอใช้ยาพิษ ใช้ชีวิตของตัวเองบีบให้เขายอมปล่อยเธอไป เป็นเรื่องที่เลวร้ายจริง ๆ
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หยาดน้ำตาก็ไหลจากหางตาของหญิงสาว หยดใสสะอาดชุ่มฉ่ำแนบอยู่บนใบหน้าซีดเซียวของเธอ ส่วนชายหนุ่มก็เงยหน้ามองเธอเงียบ ๆ เธอร้องไห้ได้งดงามเหลือเกิน น้ำตาราวกับไข่มุกเม็ดเล็กของนางเงือก เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ก่อนถามเสียงต่ำว่า