ดวงจันทร์ถูกเมฆบดบัง ทุกสิ่งจมอยู่ในความมืดมิด
ต้นไม้สีดำสนิทแผ่กิ่งก้านบิดเบี้ยวขึ้นไปบนฟ้า ราวกับภูตผีที่กำลังยื่นกรงเล็บตะปบ ถังเหยากับฉวีซิวฉือเดินจับมือกันอยู่ท่ามกลางหมู่ต้นไม้ ถึงกับได้ยินเสียงหัวใจเต้นตึกตัก
หมอกดำสายหนึ่งเลื้อยจากพื้นขึ้นไปเกาะบนร่างของเด็กหนุ่มผมทองอย่างเงียบเชียบ เขาลดเสียงลงแล้วโน้มไปกระซิบข้างหูหญิงสาว “อยู่ข้างหน้า ห่างออกไปอีก 500 เมตร”
แต่ถังเหยากลับหยุดกะทันหัน
เพราะในแผนที่พลังพิเศษของเธอ ไม่มีคนบาดเจ็บอยู่ข้างหน้าในระยะ 500 เมตรเลยสักคน
ถ้าอย่างนั้น...
สิ่งที่อยู่ตรงนั้นมันคือตัวอะไรกันแน่?
ถังเหยารู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาทันที
เธอคว้าตัวเด็กหนุ่มผมทองที่ยังอยากรู้อยากเห็นและกำลังจะเดินต่อ ดึงเขาไว้แล้วกลืนน้ำลาย “มีอะไรไม่ชอบมาพากล”
ฉวีซิวฉือสูงโปร่งขายาว สวมชุดดำทั้งตัว ใบหน้าขาวจัดงดงามอย่างคนป่วย เขาเลียเขี้ยวเล็ก ๆ ที่แตะอยู่ริมฝีปาก “หืม?”
ถังเหยาทำหน้าขึงขัง “ข้างหน้าไม่ใช่คนแน่นอน แต่ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นตัวอะไร”
ได้ยินดังนั้น เด็กหนุ่มก็เลิกคิ้วอย่างเกียจคร้าน “งั้นเหรอ ไม่ใช่คน? แล้วมันแปลกตรงไหน ฉันก็ไม่ใช่คนเหมือนกันนี่”
เขาพูดอย่างอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ก่อนจะหลุบดวงตาสีแดงดุจเลือดที่เป็นประกายลงช้า ๆ สบตาหญิงสาว ราวกับจงใจให้เธอเห็นลักษณะที่ไม่เหมือนมนุษย์ของตัวเอง