ถังเหยาไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกกลัวฉวีซิวฉือในสภาพนี้ขึ้นมานิดหน่อย จึงเผลอขยับถอยไปทางปลายเตียง
แต่ไม่คิดว่าท่าทางนั้นจะเหมือนยิ่งทำให้วายร้ายโกรธ
เขาก้าวยาว ๆ เข้ามา มือใหญ่เย็นเฉียบไร้ไออุ่นบีบข้อเท้าของเธอ ก่อนจะดึงเธอเข้ามาไว้ใต้ร่างอย่างง่ายดาย จากนั้นปลายนิ้วยาวก็บีบคางเรียวของหญิงสาวอย่างแรง เขี้ยวขาวจิกลงบนเนื้อนุ่มตรงลำคอของเธอ “หนีทำไม? ฉันนึกว่าเธอลืมฉันไปแล้วเสียอีก ทั้งคุยกับผู้ชายที่นัดดูตัว ทั้งถูกเพื่อนร่วมงานสารภาพรัก ถ้าผ่านไปอีกสักไม่กี่ปี เธอจะมีลูกกับผู้ชายคนอื่นด้วยหรือเปล่า? ถึงตอนนั้นจะเชิญฉันไปร่วมงานฉลองครบเดือนของลูกพวกเธอไหม?”
พอได้ยินคำพูดเจือรสเปรี้ยวเช่นนี้ ถังเหยาก็หรี่ตาลง ในใจกลับไม่ได้กลัวมากมายแล้ว
เธอเลียริมฝีปาก มองเขาอย่างว่าง่าย แล้วอธิบายอย่างจริงจัง “ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก ผู้ชายที่นัดดูตัวคนนั้นเป็นเพื่อนสนิทของแม่แนะนำให้ ฉันไม่อยากทำให้แม่เสียหน้า เลยแกล้งทำเป็นลองคบดู แต่หลังจากกินข้าวด้วยกันครั้งนั้น เราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย ส่วนเพื่อนร่วมงานผู้ชายคนนั้น ฉันไม่คิดจริง ๆ ว่าเขาจะมาสารภาพรัก แต่ฉันปฏิเสธไปชัดเจนแล้วนะ”