เมื่อได้ยินเสียงกลไกที่ห่างหายไปนาน ถังเหยาก็รู้สึกราวกับผ่านไปชั่วกัปชั่วกัลป์ สมองของเธอว่างเปล่าไปหมด หยุดทำงานไปชั่วขณะ กระทั่งผ่านไปหลายวินาที เธอถึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างรู้ตัวช้าไป มองสบดวงตาเย็นชาของแมวดำ
เธอกะพริบตา พลางคิดว่าไม่แปลกเลยที่แมวดำน้อยทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคย ที่แท้ก็เป็นเขาจริง ๆ
“หยาวหยาวยอมให้ผมจีบไหม?” เมื่อไม่ได้รับคำตอบ สวี่หลี่หมิงจึงถามซ้ำอีกครั้ง
ถังเหยาหันกลับไป ส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “ฉันมีคนที่ชอบแล้ว ขอโทษนะ” พูดจบเธอก็วิ่งเข้าไปในอาคารพักอาศัยที่มืดสนิท พอกลับถึงห้องเช่าเตียงเดียว ก็พบแมวดำน้อยนั่งหยิ่งผยองอยู่ตรงโถงทางเข้า ดวงตาดำขลับจ้องเธอเขม็ง เขี้ยวเล็กสีขาวราวหิมะทั้งสองข้างแยกออกอย่างดุดัน ท่าทางราวกับภรรยาหลวงจับได้ว่าสามีแอบมีชู้
เสียงเตือนจากระบบในหัวของเธอยังคงดังไม่หยุด จนถังเหยารู้สึกกระวนกระวาย เธอค่อย ๆ ยื่นมือไปหาแมวดำน้อยอย่างระมัดระวัง แต่กลับถูกมันยื่นกรงเล็บออกมาตะปบอย่างแรง หลังมือขาวผ่องพลันปรากฏรอยเลือดหลายเส้น เธอสูดปากเบา ๆ แต่ไม่ถอย กลับอุ้มแมวดำน้อยขึ้นมา ลูบหูฟูนุ่มของมันอย่างอ่อนโยน “ใช่เธอไหม อาฉือ อย่าโกรธเลย ฟังฉันอธิบายก่อน ฉันไม่ได้ชอบใครอื่น เมื่อกี้ฉันปฏิเสธเขาไปชัดเจนแล้ว”