“อืม...”
ถังเหยาแทบถูกบีบจนเป็นบ้า ห้องนี้ไม่มีแสงสักนิดลอดเข้ามาได้ ตรงหน้ามีเพียงแสงเทียนสีเหลืองสลัวที่ไหววูบ ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เธอถึงถูกจับท้ายทอยยกขึ้นมาดื่มน้ำ น้ำอุ่นกำลังดี ทันทีที่ไหลเข้าปาก เธอก็รู้สึกราวกับคนที่ติดอยู่กลางทะเลทรายมานานแสนนาน ในที่สุดก็ได้พบธารน้ำใสแสนหวาน
เพราะดื่มเร็วเกินไป น้ำจึงไหลจากมุมปากหญิงสาว ค่อย ๆ ลากผ่านลำคอขาวผ่องที่เต็มไปด้วยรอยจูบ เปียกชุ่มไปหมด จู่ ๆ ถังเหยาก็ถูกกดลงอีกครั้ง คราวนี้มีริบบิ้นลูกไม้สีขาวผูกปิดตาไว้ ชายหนุ่มจับคางเธอส่ายไปมาซ้ายขวา ก่อนเอ่ยชมอย่างพอใจ “ภรรยาน่ารักจริง ๆ เอาอีกครั้งนะ”
ถังเหยา: “?”
...
กว่าจะได้เดินออกจากห้องนี้เป็นครั้งแรก ก็ผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว ตลอดหลายวันนี้ เธออยู่บนเตียงแทบทุกวัน เว้นแต่ตอนเข้าห้องน้ำ แม้แต่กินข้าวก็ยังต้องกินบนเตียง แถมชายหนุ่มยังไม่ยอมให้เธอกินเอง ทุกครั้งต้องป้อนให้ตลอด ถังเหยารู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นสัตว์เลี้ยงที่ต้องมีคนคอยดูแลตลอดเวลา เธอไม่คุ้นชินกับความรู้สึกแบบนี้เลย แต่พอนึกถึงฉวีซิวฉือที่ต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียวที่นี่ถึงแปดปี เธอก็รู้สึกผิด จึงพยายามให้ความร่วมมือและสนองความต้องการครอบครองอย่างผิดปกติของเขาให้มากที่สุด
ที่ฉวีซิวฉือยอมให้เธอออกไป ไม่ใช่เพราะเธอเป็นฝ่ายขอ แต่หลายวันนี้เธอถูกทรมานหนักเกินไป แถมเมื่อไม่กี่วันก่อนยังมีไข้สูง พอหายแล้วก็เอาแต่ซึม ๆ เขาจึงยอมให้เธอออกไปเดินเล่นแถวนี้ แน่นอนว่าไม่ใช่อิสระเต็มที่ ข้อมือของเธอถูกล่ามด้วยโซ่เงินเส้นเล็ก ปลายอีกด้านห้อยอยู่กับข้อมือของชายหนุ่มตามใจชอบ นี่มันเจ้านายพาสัตว์เลี้ยงออกมาเดินเล่นชัด ๆ