ฉวีซิวฉือไม่สนเรื่องพวกนั้นหรอก เขารู้แค่ว่า “แต่พี่สาวทำอาฉือตกใจนะ อาฉือกลัว”
เขาสูดดมกลิ่นหอมจากตัวหญิงสาวอย่างหวงแหน ก่อนจะพึมพำว่า “พี่สาวต้องชดเชยให้อาฉือนะ ไม่อย่างนั้นอาฉือจะโกรธไปเรื่อย ๆ ปลอบยังไงก็ไม่หายหรอก”
ราวกับเป็นการยืนยันคำพูดนั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น: [ตรวจพบค่าความมืดของวายร้ายเพิ่มขึ้น 1 หน่วย]
ถังเหยา “...?” ไม่จริงน่า
เธอถอยหลังไปครึ่งก้าว ใช้ปลายนิ้วเชยคางเด็กหนุ่มเบา ๆ ให้เงยหน้าขึ้น แล้วก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาและงดงาม หางตาของเขาแดงระเรื่อขึ้นมาจริง ๆ ดูไม่เหมือนแกล้งทำท่า แต่เหมือนกำลังน้อยใจอยู่จริง ๆ ถังเหยาเอียงคออย่างประหลาดใจ นิ่งไปหลายวินาที ก่อนจะค่อย ๆ ล้วงลูกอมรสสตรอว์เบอร์รีออกจากกระเป๋า แกะห่อแล้วจ่อไว้ที่ริมฝีปากของเด็กหนุ่ม
“เอ้า ชดเชยให้”
เด็กหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย “ลูกอมเม็ดเดียวเนี่ยนะ?”
ถังเหยาพยักหน้าเร่งเร้า “รีบกิน กินแล้วห้ามโกรธอีกนะ ไม่กินเหรอ? งั้นฉันกินเองแล้วนะ”
สิ้นเสียง ปลายนิ้วก็สัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่ม เด็กหนุ่มที่เมื่อครู่ยังทำหน้าบึ้งอยู่ก้มหน้าลง กัดลูกอมสีขาวนวลเข้าไปในปาก ริมฝีปากนุ่มนิ่มแตะโดนนิ้วของเธอแผ่วเบา จนเกิดกระแสไฟฟ้าซู่ซ่าขึ้นมาทันที
เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น ขนตาดำขลับหนาแน่นสั่นไหว แก้มทั้งสองข้างป่องตุ่ยเพราะอมลูกอมไว้เต็มปาก
แม้แต่ตอนโกรธก็ยังดูน่ารักเกินไป เขาทำท่าขัดเขินพลางเอ่ยเสียงดุว่า “หยาวหยาว ครั้งนี้อาฉือยกโทษให้ก็ได้ คราวหน้าห้ามผลักอาฉือออกไป แล้วก็ห้ามมองอาฉือด้วยสายตาเย็นชาแบบนั้นด้วย”