วันนี้อุณหภูมิลดลงไม่น้อย แม้อากาศโดยรวมยังคงอบอ้าว แต่ก็แค่ทำให้รู้สึกหงุดหงิด ไม่ได้ทำอันตรายต่อผิวที่บอบบางอีกต่อไป
หลังจากกินอาหารเสร็จ ถังเหยากับอวี่เจาก็ตกลงกันว่าจะออกไปล่าซอมบี้กลายพันธุ์เพื่อเก็บแกนคริสตัล เธอใส่ของเล็กน้อยลงในกระเป๋าเป้เพื่อใช้พรางมิติส่วนตัว ส่วนอวี่เจาก็กำชับสุนัขทั้งสองตัวอย่างจริงจังถึงข้อควรระวังเมื่อออกไปข้างนอก เช่น ห้ามกลืนเลือดเนื้อของซอมบี้เข้าปากเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นอาจติดเชื้อไวรัสซอมบี้ได้ แม้สุนัขทั้งสองตัวจะมีพลังพิเศษกันแล้ว แต่อวี่เจาก็ยังรู้สึกว่าพวกมันเป็นลูกสุนัขตัวน้อยที่ต้องได้รับการปกป้อง จะทำอย่างไรได้ ก็เอ็นดูจนตาพร่ามัวไปหมดนี่นา
เด็กหนุ่มผมทองเอียงคอมองอวี่เจาที่กำลังลูบสุนัขอย่างอ่อนโยนด้วยความสงสัย แล้วเลียริมฝีปากอย่างคาดหวังเล็กน้อย
เฮ้อ อิจฉาจัง ถ้าหยาวหยาวอ่อนโยน อดทน และดูแลเขาอย่างละเอียดถี่ถ้วนแบบนี้ได้ก็คงดี
ถังเหยาไม่ใช่พยาธิในท้องของวายร้าย ย่อมไม่รู้ว่ามันสมองอันแสนประหลาดของเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่เธอรู้ดีว่าผู้มีพลังพิเศษกับสัตว์กลายพันธุ์จะไม่ติดเชื้อจากซอมบี้ที่มีระดับต่ำกว่า ทว่าเธอพูดออกไปเองไม่ได้ ต้องรอให้อวี่เจาค้นพบด้วยตัวเอง แต่ใครจะคิดว่า ก่อนที่พวกเธอจะทันได้ออกจากบ้าน กลับมีคนมาหาถึงหน้าประตูเสียก่อน
“ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูเบามาก ราวกับคนข้างนอกกลัวว่าจะเรียกซอมบี้ชั้นล่างให้ขึ้นมา
ถังเหยาทำสัญญาณให้ทั้งสองคนกับสุนัขอีกหนึ่งตัวเงียบเสียง ก่อนจะเดินไปที่ประตูอย่างไร้สุ้มเสียงแล้วมองออกไปผ่านช่องตาแมว ทว่ามุมมองจากช่องตาแมวมีจำกัด มองเห็นเพียงโถงทางเดินด้านนอกที่ว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่เลย