ไม่กี่นาทีต่อมา ถังเหยาปิดประตูกันขโมยแล้วถอดหน้ากากออก แต่กลิ่นเหม็นในโพรงจมูกก็ยังไม่จางหายไป
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเด็กหนุ่มผมทองยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าต่างในทางเดิน
เขามีรูปร่างสูงเพรียวและสง่างาม ขนตายาวทอดเงาทาบเปลือกตาที่หลุบต่ำ เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสีดำมีแบบและเนื้อผ้าเรียบง่าย ทว่ากลับยิ่งขับให้เขาดูสง่างามงดงาม ราวกับเกิดมาเพื่อยืนถือไวน์แดงอยู่ในห้องจัดเลี้ยงหรูหราประณีต
ทว่าระหว่างคิ้วและดวงตาของเด็กหนุ่มกลับมีความหม่นหมองอ่อนแรงแฝงอยู่ท่ามกลางความเย็นชา มุมปากมักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ยากจะจับต้อง เวลานี้เขาไม่เหมือนคุณชายผู้สูงศักดิ์แล้ว กลับดูคล้ายฆาตกรโรคจิตกระหายเลือดและโหดเหี้ยมในหนังสยองขวัญ ที่ภายนอกดูสุภาพและสง่างาม
ถังเหยาสะดุ้งเฮือกขึ้นมาทันที!
แต่คิดไม่ถึงว่าคนคนนั้นจะสังเกตเห็นเธอ เขาหันกลับมามองเธอจากระยะไกล แสงในยามนี้เลือนราง สะท้อนอยู่ในดวงตาสีแดงเข้มที่ยังคงดูลึกลับน่าพิศวงของเขา ทำให้ดวงตาลูกท้อเรียวยาวคู่นั้นดูมีเสน่ห์พิเศษขึ้นมา
ถังเหยาเอียงคอมองสำรวจ ส่วนเด็กหนุ่มก็ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่เข้ามาใกล้และไม่ถอยห่าง แต่เมื่อเวลาผ่านไป มุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยกลับกดลงจนเป็นเส้นตรงเย็นชา รอยยิ้มในแววตาก็เลือนหายไป
จิ๊ วายร้ายนี่อารมณ์แปรปรวนจริง ๆ...
ถังเหยาเห็นว่าเขาเริ่มอึดอัดแล้ว จึงยิ้มพลางเดินไปหยุดห่างจากเขาสามก้าว