แต่ยังดีที่สถานีบริการเล็ก ๆ แห่งนี้ไม่ได้สะดุดตาอะไรนักเมื่อเทียบกับสิ่งลี้ลับที่สูงกว่าสิบเมตร มันยืนนิ่งอยู่ด้านนอกหน้าต่าง ผ่านไปไม่กี่วินาทีก็เริ่มเคลื่อนไหว ทุกย่างก้าวทำให้พื้นสั่นสะเทือน ถังเหยาตึงเครียดจนประสาทขึงเขม็ง เธอรู้ดีว่าหากสิ่งลี้ลับตัวนั้นบุกเข้ามาในสถานีบริการได้จริง พวกเขาคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน
หยวนหยวนแยกเขี้ยวใส่สิ่งลี้ลับนอกหน้าต่าง ปั้นหลี่เปลี่ยนเข้าสู่สภาวะโจมตีด้วยพลังพิเศษแล้ว ส่วนกล้วยไม้ผีเสื้อกระโดดเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของสวี่ชิงหลินอย่างระแวดระวัง ท่ามกลางบรรยากาศอึดอัดที่ปกคลุม ทันใดนั้นก็มีศีรษะสีทองเปียกชุ่มตกลงบนไหล่ของถังเหยาอย่างไร้สุ้มเสียง
เด็กหนุ่มกะพริบดวงตาลูกท้อคู่สวย มือหนึ่งถือผ้าขนหนูเช็ดเส้นผมที่หยดน้ำอยู่
เด็กหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ผู้มีสีหน้าเย็นชากลับสวมชุดนอนสีชมพู ท่าทางของเขาไม่เก้อเขินแม้แต่น้อย กลับแลบลิ้นเลียเขี้ยวเล็กสีขาวราวหิมะ ก่อนจะถูไถผิวขาวเนียนของหญิงสาวเบา ๆ “เมียจ๋า พวกคุณกำลังดูอะไรกันอยู่เหรอ? ผมอาบน้ำเสร็จแล้ว เมียจ๋ามาช่วยเป่าผมให้หน่อยสิ!”
สิ้นเสียง สิ่งลี้ลับด้านนอกเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง ดวงตาขนาดเท่าโคมไฟสองดวงจ้องเข้ามาในม่านหมอกยามค่ำคืนทันที ชั่วขณะนั้นถังเหยาเหงื่อเย็นผุดเต็มตัว เธอรู้ดีว่าสิ่งลี้ลับตัวนี้ต้องเห็นเธอแล้ว และในดวงตาของมันยังวาบผ่านประกายตื่นเต้นกระหายเลือดสีแดงฉานอย่างรวดเร็ว เธอสัมผัสได้ถึงความปรารถนาที่จะเข่นฆ่าและกลืนกินอย่างโจ่งแจ้ง