“……”
ถังเหยาไม่ได้ส่งเสียงทันที ส่วนดวงตาที่ถูกขนตายาวบดบังของฉวีซิวฉือกลับวูบไหวด้วยประกายมืดมนอย่างรวดเร็ว หากเขากับหยาวหยาวตกอยู่ในสภาพแบบนี้ หยาวหยาวจะยอมโขกศีรษะจนแตกเพื่อขอความช่วยเหลือจากคนอื่นให้เขาหรือเปล่า?
ต้องทำแน่ ๆ ใช่ไหม
หยาวหยาวรักเขาขนาดนี้ แถมพวกเขายังเป็นสามีภรรยากันด้วย ระหว่างสามีภรรยาก็ควรเป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ ซาบซึ้งจริง ๆ แต่หยาวหยาวจะยอมทำถึงขนาดนั้นเพื่อเขาจริง ๆ หรือเปล่า เขากะพริบตา ก่อนหันกลับไปมองถังเหยาด้วยสีหน้าตัดพ้อ ดวงตาลูกท้อชุ่มฉ่ำราวกับจะมีน้ำตาคลอ ดูอย่างไรก็เหมือนกำลังออดอ้อน
หลี่น่าอ่านสีหน้าคนเก่ง ตอนแรกเธอคิดว่าผู้ชายคนเดียวในกลุ่มนี้น่าจะเป็นคนมีอำนาจตัดสินใจที่สุด แต่สายตาน่าสงสารนี่มันอะไรกัน เป็นหนุ่มหน้าสวยชัด ๆ เธอจึงหมุนเข่าตามเข็มนาฬิกาไปสิบองศาทันที แล้วโขกศีรษะให้ถังเหยาต่อ “ขอร้องค่ะ ช่วยเขาด้วย เขาบาดเจ็บเพราะสิ่งลี้ลับตัวนั้นเพื่อฉัน ถ้าเขาตาย ฉันก็จะไม่ขอมีชีวิตอยู่ต่อเหมือนกัน”
ถังเหยาเลิกคิ้วเมื่อได้ยิน มือของเธอปรากฏกล่องยาใบหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “ในวันสิ้นโลก การโขกศีรษะไม่มีประโยชน์หรอก เธอเอาเสบียงหรือของที่มีมาแลกกับฉันได้”
หลี่น่าเข้าใจความหมายทันที เธอรีบหยิบแกนคริสตัลทั้งหมดที่มีติดตัวออกมา แต่ก็มีแค่สิบกว่าก้อน แถมยังเป็นแกนคริสตัลระดับต่ำทั้งนั้น มูลค่าห่างชั้นกับกล่องยาใบนี้มากนัก พอเห็นถังเหยากวาดตามองแกนคริสตัลเหล่านั้นด้วยสีหน้าเย็นชา หลี่น่าก็สิ้นหวังจนไม่กล้าคาดหวังอะไรอีก ทว่าอีกฝ่ายกลับรับถุงที่ใส่แกนคริสตัลไว้อย่างเงียบ ๆ แล้วส่งกล่องยาให้เธอ “ใช้เสร็จแล้วเอามาคืนฉัน”