ถังเหยาไม่คิดเลยว่าฉวีซิวฉือจะหลับไปทั้งอย่างนั้น ขนตายาวของเขาทอดลงบนผิวซีดขาว แบ่งแยกสีขาวกับดำอย่างชัดเจน ริมฝีปากแดงสดเม้มเข้าหากันเบา ๆ ทั้งตัวดูประณีตงดงาม แสงจากฝ่ามือของถังเหยาส่องลงบนใบหน้าเขาพอดี แต้มความอบอุ่นจาง ๆ ให้ผิวซีดขาวนั้น
ถังเหยาใช้นิ้วที่เปล่งแสงจิ้มแก้มด้านข้างของเด็กหนุ่มเบา ๆ เย็นเฉียบจริง ๆ ตอนนี้เธอถึงได้รู้ว่าร่างกายเขาไม่มีไออุ่นแม้แต่น้อย เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอนตัวลงนอนเบียดอยู่ข้างเขา
ว่าไปแล้ว นอนด้วยกันบนเตียงมานานขนาดนี้ ถังเหยาก็เริ่มชินกับอ้อมกอดเย็นเยียบของเขาอยู่บ้าง
...
หลายวันต่อมา ทีมของซือเยี่ยนกล่าวลาเธอ พวกเขาจะมุ่งหน้าไปยังฐานที่มั่นเมืองหลวง เพราะครอบครัวของซือเยี่ยนอยู่ที่นั่น ก่อนจากกัน ถังเหยามอบเอกสารการทดลองที่นำออกมาจากสถาบันวิจัยให้เขา อย่างไรเสียครอบครัวของพวกเขาก็มีพื้นเพเกี่ยวข้องกับกองทัพ ในชาติก่อน เอกสารการทดลองเหล่านั้นถูกพระเอกนางเอกส่งไปยังฐานที่มั่นเมืองหลวง ตอนนี้แม้กระบวนการจะเปลี่ยนไป แต่ดูเหมือนผลลัพธ์จะยังคงกลับไปสู่เส้นทางเดิม
ตอนร่ำลา ซือเยี่ยนเรียกฉวีซิวฉือไปคุยตามลำพัง ทั้งสองคนพูดอะไรกันไม่มีใครรู้ พอกลับมา สีหน้าของซือเยี่ยนดูเคร่งขรึมอยู่บ้าง ส่วนฉวีซิวฉือยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยเช่นเดิม พอเห็นถังเหยา เขากลับยิ้มบาง ๆ ให้
พวกเขาออกเดินทางต่อ คราวนี้ถังเหยาเป็นคนขับ ฉวีซิวฉือนั่งที่นั่งข้างคนขับ ส่วนคนอื่น ๆ นั่งอยู่ด้านหลัง ทิวทัศน์นอกหน้าต่างเคลื่อนถอยหลังไม่หยุด ถนนช่วงนี้ดูค่อนข้างปลอดภัย เธอจึงเปิดหน้าต่างรับลมอย่างสบายใจ