หมอกดำกำลังตีกันอยู่ในที่ลับตา สีหน้าของเด็กหนุ่มเองก็มืดครึ้มลง เดิมทีเขาตั้งใจจะยั่วยวนหยาวหยาว ไม่นึกเลยว่าหมอกดำจะฉวยโอกาสไปเสียก่อน แต่ในวินาทีถัดมา ใบหน้าของเขาก็ถูกมืออ่อนนุ่มของหญิงสาวประคองไว้อย่างทะนุถนอม จุมพิตหวานละมุนแผ่วเบาประทับลงบนหว่างคิ้ว เขาชะงักงันไปทันที ก่อนจะได้ยินคำสารภาพอันเขินอายของหญิงสาวอีกครั้ง “อาฉือ เมื่อกี้ฉันหมายถึงคุณนะ อาฉือของฉันน่ารักจริง ๆ เลย”
ฉวีซิวฉือรู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นลมเพราะมีความสุข เขากัดริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว วินาทีต่อมา จุมพิตอ่อนโยนก็ประทับลงบนริมฝีปากอีกครั้ง เสียงของหญิงสาวแผ่วเบา “อย่ากัดสิ เดี๋ยวเจ็บนะ”
“……”
อา
ทำไมเธอถึงอ่อนโยนได้ขนาดนี้นะ
ฉวีซิวฉือรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะพังเต็มที ไม่อย่างนั้นคงไม่ถามคำสองคำนั้นออกมาในเวลานี้ “……”
ดูเหมือนคำขอตรง ๆ ของเขาจะทำให้หญิงสาวตกใจ เธอมองเขาอย่างงุนงง ริมฝีปากเผยอขึ้นเล็กน้อย แต่สุดท้ายกลับพึมพำด้วยท่าทีลังเลว่า “แต่ถ้าทำแบบนั้น ค่าความมืดของคุณจะลดลงอีกหรือเปล่า”
……ค่าความมืดงั้นเหรอ
ฉวีซิวฉี่หรี่ตาลงอย่างน่าหวั่นใจ ราวกับเดาอะไรบางอย่างออก หัวใจอ่อนยวบไปหมด เขาเอ่ยเสียงเบา “ไม่ลดหรอก ที่รัก เชื่อผมนะ ได้ไหม”
เขาราวกับภูตที่พรากวิญญาณผู้คน คราวนี้กลับไม่ได้หลอกให้หญิงสาวถอดเสื้อคลุมอีกแล้ว แต่เป็นฝ่ายค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อของตัวเอง เผยร่างขาวซีดงดงาม จากนั้นยกนิ้วเชยคางหญิงสาว แล้วโน้มเข้าไปจูบเลียริมฝีปากของเธอ