พอออกไปก็พบว่าคนอื่น ๆ ตื่นกันหมดแล้ว ถังเหยาทักทายทุกคน หลี่น่าเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแล้วบอกว่า “พี่ถัง อาหารของพี่กับพี่ฉวีอุ่นไว้ในครัวชั้นหนึ่งแล้ว อยู่บนเตา หยิบออกมาก็กินได้เลย”
ถังเหยากล่าวขอบคุณ ในใจนึกว่าโชคดีที่อาบน้ำในน้ำพุวิเศษแห่งมิติส่วนตัวมาแล้ว ร่องรอยบนร่างกายถึงได้จางลงไปกว่าครึ่ง ไม่อย่างนั้นคงกระอักกระอ่วนจนแทบแทรกแผ่นดินหนี แต่พอเธอยกอาหารเช้ากลับมาถึงห้องนอน ก็เห็นฉวีซิวฉือกำลังเหม่อลอย ขนตาดำยาวหลุบต่ำ ผิวของเขาซีดขาวเกินไปจนมองเห็นเส้นเลือดสีเขียวจาง ๆ ใต้ผิวได้ เขี้ยวเล็กสีขาวดุจกระเบื้องเคลือบกดอยู่บนข้อนิ้ว ส่วนมุมปากแดงระเรื่อกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอิ่มเอมและเบิกบาน
“......”
ถังเหยากลับมาตึงเครียดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เธอสูดหายใจลึก วางอาหารลงบนโต๊ะตัวเล็กในห้องนอนโดยไม่เงยหน้า “อาฉือ มากินข้าวเถอะ”
วินาทีถัดมา มือใหญ่เย็นเฉียบไร้ไออุ่นก็โอบเอวเธอไว้เบา ๆ ร่างเย็นเยียบอีกคนแนบเข้ามาจากด้านหลังอย่างไร้สุ้มเสียง เส้นผมสีทองฟูนุ่มของเด็กหนุ่มเสียดสีกับผิวเธอจนจั๊กจี้ เธออยากหลบหนี แต่จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองแรงเยอะมาก จะทำเขาเจ็บอีกไม่ได้ จึงข่มใจผ่อนแรงลง น้ำเสียงอดทนและอ่อนโยน “อาฉือ เป็นอะไรไป? กินข้าวก่อนดีไหม?”
เด็กหนุ่มส่ายหน้า เส้นผมฟูนุ่มยุ่งเหยิงชี้ขึ้นมาหลายช่อ ดูคล้ายผมชี้สีทองอร่าม เขาพึมพำเสียงเบา “มือเจ็บ อยากให้ภรรยาป้อนข้าวให้”