ฉวีซิวฉือรู้ดีว่าจู่ ๆ หญิงสาวก็ถอยห่าง ถึงขั้นแยกห้องนอน ก็จงใจบีบให้เขายอม เธออยากให้เขาประนีประนอม แต่ไม่มีทางหรอก เขาจะปล่อยหยาวหยาวไปได้ยังไง ในเมื่อเธอเป็นฝ่ายเข้ามาในโลกของเขาก่อน แล้วทำไมพอเธอจากไป ถึงทิ้งให้เขาต้องอยู่เดียวดายเพียงลำพัง
ที่จริงนี่คือการเผชิญหน้ากันของคนสองคน
เขาอยากอยู่กับหยาวหยาวไปตลอดชีวิต ส่วนถังเหยาตัดใจจากพ่อแม่และเพื่อนที่รักเธอไม่ได้ เธออยากกลับบ้าน
แต่ฉวีซิวฉือไม่คิดว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้จะเจ็บปวดถึงเพียงนี้ พวกเขาไม่ได้นอนด้วยกันอีกแล้ว ไม่มีจูบอ่อนโยนอีกต่อไป แม้แต่หลังสระผมทุกครั้ง หญิงสาวก็ไม่ช่วยเป่าผมให้เขาแล้ว เขาโกรธมาก จงใจเดินตัวเปียกชุ่มไปมาให้เธอเห็น แต่เธอกลับทำเหมือนมองไม่เห็น ทั้งยังออกแรงผลักเขาออกไป แววตาเย็นชาคู่นั้นราวกับคมมีด แทงเข้ากลางอกเขาได้อย่างแม่นยำ
กลางวัน ถังเหยาฆ่าหมาป่ากลายพันธุ์ตัวหนึ่ง เลือดแดงฉานกระเซ็นเปื้อนใบหน้าและลำคอ เธอขมวดคิ้ว ฉวีซิวฉือก็พลันตาเป็นประกาย รีบถือผ้าเช็ดหน้าวิ่งเข้าไปหา
“ที่รัก ให้ผมช่วย...”
เช็ดให้
คำพูดแสดงความห่วงใยยังไม่ทันจบ มือที่ยื่นออกไปก็ถูกหญิงสาวปัดออกอย่างไม่ใส่ใจ เธอไม่แม้แต่จะมองเขา เพียงยกขวานผ่าหัวหมาป่ากลายพันธุ์อย่างใจเย็น ควักแกนคริสตัลข้างในออกมา แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
หลายวันมานี้อวี่เจามองจนตาค้าง นี่มันเรื่องอะไรกัน คู่รักทะเลาะกันงั้นเหรอ? แถมทำไมรู้สึกเหมือนถังเหยาเป็นฝ่ายโกรธอยู่คนเดียวกันนะ? เห็นเพียงเด็กหนุ่มยืนนิ่ง ก้มตาลงอย่างหดหู่ นิ้วมือซีดขาวผอมบางกำผ้าเช็ดหน้าสะอาดไว้แน่น ดูราวกับลูกหมาตัวโตที่ถูกเจ้าของทิ้ง หางด้านหลังก็ไม่กระดิกแล้ว