อืม
ถังเหยาเองก็ทำใจทิ้งเขาไม่ลงจริง ๆ
เธอก้มตาลง แย่งมีดสั้นจากมือเด็กหนุ่มมา พลิกข้อมือเล็กน้อย มีดสั้นก็หายวับไปในฝ่ามือของเธอ
จากนั้นก็ถอนหายใจแผ่วเบา “อาฉือ กลับบ้านกับฉันเถอะ ปีใหม่นี้อย่าทะเลาะกันเลย”
เมื่อกลับถึงฐานที่มั่น ถังเหยาก็ให้ฉวีซิวฉือไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดก่อน จากนั้นเธอกับคนอื่น ๆ ก็ช่วยกันตกแต่งบ้านไม้ไผ่ที่เช่าอยู่มาครึ่งปีอย่างวุ่นวาย พอตกแต่งเสร็จ ฉวีซิวฉือก็อาบน้ำเสร็จพอดี เขายืนผมเปียกชื้นอยู่ตรงมุมมืด จ้องเธอเขม็ง
ถังเหยายอมแพ้ เดินเข้าไปจูงเด็กหนุ่มผมทองให้นั่งลงบนเตียงในห้องนอน ก่อนจะใช้ผ้าขนหนูซับหยดน้ำที่ไหลจากปลายผมของเขาอย่างใจเย็น แล้วเปิดไดร์เป่าผม เป่าผมให้เขาด้วยท่าทีอ่อนโยน
ตั้งแต่ถูกเธอจูงเข้ามาในห้องนอน เด็กหนุ่มก็เอาแต่ก้มขนตาดำขลับ งัดหนังข้างเล็บเล่นอยู่ตลอด จนกระทั่งถังเหยาเป่าผมให้เสร็จ เธอถึงได้ตกตะลึงเมื่อเห็นว่านิ้วทั้งสิบของเขาถูกแกะจนเลือดอาบ
เธอรีบคว้าข้อมือเขาไว้ “ฉวีซิวฉือ นายเป็นอะไรไป? เลิกทำร้ายตัวเองสักทีได้ไหม?”
แม้คำพูดจะเต็มไปด้วยความโมโห แต่เธอก็พลางตรวจดูแผลบนมือเขาด้วยความเป็นห่วง
เธอกำลังจะหยิบน้ำพุวิเศษออกมารักษาให้เขา ก็ได้ยินเด็กหนุ่มอ้อนวอนเสียงเบาเหนือศีรษะ “หยาวหยาว เป่าให้หน่อยได้ไหม? เป่าสักทีน่าจะหายเจ็บแล้ว”
นี่มันวิธีรักษาอะไรของเขากันเนี่ย?!
มีคนเชื่อเรื่องแบบนี้จริง ๆ เหรอ?
แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นดวงตาลูกท้อชุ่มฉ่ำของเด็กหนุ่ม ถังเหยาก็ยังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอนิ่งไปหลายวินาที ก่อนจะค่อย ๆ จูงมือเขามาไว้ตรงริมฝีปาก แล้วเป่าเบา ๆ สองสามครั้ง จากนั้นก็เงยหน้าถามอย่างจนใจ “แบบนี้ก็ไม่เจ็บแล้วเหรอ?”