ขณะนี้ ภายในปั๊มน้ำมัน
เฉิงชิงยืนอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ในห้องตรงหน้ามีผู้หญิงสิบกว่าคนนอนอยู่ เสื้อผ้าของพวกเธอไม่เรียบร้อย ไม่รู้ว่าอดอยากมานานแค่ไหน ใบหน้าซีดขาว กระดูกมีเพียงผิวหนังบาง ๆ หุ้มอยู่ ทว่าท้องที่นูนสูงของพวกเธอกลับตัดกันอย่างชัดเจน ราวกับในครรภ์ของผู้หญิงเหล่านี้กำลังฟักตัวบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว หน้าท้องกลายเป็นสีเขียวคล้ำอมม่วง ดูน่าขนลุกเหมือนลูกโป่งที่อาจถูกสิ่งที่อยู่ข้างในดันจนระเบิดได้ทุกเมื่อ
ใครคนหนึ่งกลืนน้ำลาย ก่อนถามเสียงเบาสั่นเครือว่า “ผู้หญิงพวกนี้ตายแล้วหรือยัง?”
เฉิงชิงยกมือดันแว่นโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็เดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง ย่อตัวลงแล้วยื่นนิ้วไปตรวจลมหายใจของผู้หญิงคนหนึ่ง “ยังหายใจอยู่ ยังไม่ตาย”
ท่ามกลางความเงียบงัน มีคนบ่นขึ้นว่า “แล้วจะทำยังไง ผู้หญิงพวกนี้ท้องใหญ่ขนาดนี้ มองปราดเดียวก็รู้ว่าผิดปกติ ไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ในท้องอีก อีกอย่าง เสบียงของพวกเราก็มีจำกัด จะยกให้พวกเธอไม่ได้หรอก”
เฉิงชิงหลับตาลงครู่หนึ่ง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาก็เย็นชาไร้ความรู้สึก “ช่วยไม่ไหวหรอก เราจะพักที่ปั๊มน้ำมันหนึ่งชั่วโมงแล้วออกเดินทาง จางเสียวหราน เธอพาคนไปหาของมาล้อมผู้หญิงพวกนี้ไว้ อย่าให้มองเห็นก็พอ”
ตอนถังเหยาเข้าไปตรวจดูในปั๊มน้ำมัน ก็พอดีกับที่เฉิงชิงเดินออกมา แววตาเย็นชาของเขากวาดผ่านใบหน้าถังเหยาเบา ๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่เด็กหนุ่มหน้าตาดีด้านหลัง ซึ่งกำลังจับชายเสื้อของหญิงสาวไว้ ดูติดหนึบอย่างยิ่ง