ไม่นานฟ้าก็สาง หนูมาร์มอตโผล่ขึ้นมาจากดินเพื่อหาอาหาร ถังเหยาแอบดึงมันไปคุยอีกทาง แล้วถามว่าคืนก่อนมันได้มาที่เต็นท์ของพวกเธอเพื่อขอให้ช่วยคนหรือเปล่า หนูมาร์มอตเกาหัวอย่างงุนงง “ไม่มีนะ ฉันนอนอยู่ในโพรงจนถึงเช้าไม่ใช่เหรอ?”
ถังเหยาจึงไม่ถามต่อ
ดูท่าเถาวัลย์สังหารต้นนี้จะมีความสามารถควบคุมสัตว์อื่นได้จริง ๆ และเมื่อสัตว์ที่ถูกควบคุมได้สติคืนมา ก็จะจำไม่ได้ว่าช่วงเวลานั้นตัวเองทำอะไรไปบ้าง ความทรงจำช่วงสั้น ๆ นั้นหายไปโดยสิ้นเชิง
ตอนกินอาหารเช้า บรรยากาศชวนอึดอัด สมาชิกในทีมไม่มีใครโง่จนมองไม่ออกว่าชายคนนี้ผิดปกติ แต่เมื่อเห็นสายตาส่งสัญญาณจากเพื่อนร่วมทีม ทุกคนก็ตัดสินใจเล่นตามน้ำต่อไป ทว่าแค่มีสิ่งประหลาดที่ไม่ใช่มนุษย์อยู่ข้าง ๆ ก็ยากจะทำใจให้ผ่อนคลายได้จริง ๆ
ระหว่างเดินทางต่อ ชายคนนั้นถามด้วยความสงสัยว่า “พวกคุณจะไปไหนกันเหรอ คนในทีมของเราถูกโจมตีจนตายหมดแล้ว ฉันขอตามพวกคุณไปได้ไหม?”
หวังเหมิ่งหยิบแผนที่ออกมาชี้ “ได้สิ พวกเราจะไปโรงงานอาหารกระป๋องชานเมืองซีเพื่อรวบรวมเสบียง ได้ยินว่าที่นั่นถูกเถาวัลย์สังหารที่แข็งแกร่งต้นหนึ่งยึดครองไว้ ผู้มีพลังพิเศษที่เข้าไปที่นั่นไม่มีใครรอดกลับมาเลย”
ชายคนนั้นเอียงศีรษะ จ้องเถาวัลย์สีเขียวเป็นหย่อมเล็ก ๆ บนแผนที่ พลางยิ้ม “พวกคุณเรียกมันแบบนี้เหรอ? น่าสนใจจริง ๆ แต่มันไม่ได้ชอบฆ่าคนนะ แค่ชอบเอากะโหลกสวย ๆ มาแขวนไว้เท่านั้นเอง”