【โฮสต์ ตรวจพบว่าค่าความมืดของวายร้ายหยุดเพิ่มขึ้น และลดลงเหลือร้อยละแปดสิบ พ้นอันตรายแล้ว】
“......”
เมื่อถังเหยาได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัว ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเบา ๆ พระเจ้ารู้ดีว่าเมื่อครู่เธอเพิ่งวิ่งเข้าไปแปรงฟันในห้องน้ำได้ไม่ถึงหนึ่งนาที ค่าความมืดของวายร้ายก็พุ่งพรวดขึ้นมาเสียแล้ว ทำเอาเธอตกใจจนรีบบ้วนปาก ก่อนจะพุ่งเข้าห้องนอนแล้วกอดวายร้ายจูบ โชคดีที่แม้วายร้ายจะอารมณ์แปรปรวนเอาแน่เอานอนไม่ได้ แต่กลับปลอบง่ายเป็นพิเศษ แค่จูบเดียว ค่าความมืดก็ลดลงมาอย่างว่าง่าย
หนุ่มผมทองยังคงจมอยู่ในจูบที่หญิงสาวเป็นฝ่ายมอบให้ พอได้ยินประโยคนั้น ดวงตาสีแดงระเรื่อก็ยิ่งงดงามขึ้นในพริบตา เขาก้มหน้าลงอย่างเขินอาย ปอยผมนุ่มสลวยทิ้งตัวลงมา ปัดผ่านแก้มของเธออย่างชวนให้คิด น้ำเสียงเย็นชากลับอ่อนโยนขึ้นมาอย่างน่าประหลาด “พี่สาว อยากเห็นผมร้องไห้ขนาดนั้นเลยเหรอ”
เห็นได้ชัดว่าหนุ่มน้อยยังไม่ได้สวมเสื้อผ้า ผิวขาวผ่องที่เผยออกมาเป็นบริเวณกว้างช่างงดงามจับตา
ถังเหยาตัดสินใจทุ่มสุดตัว หลังจากโลกหมุนคว้าง หนุ่มน้อยก็ถูกเธอกดลงบนเตียงอย่างแรง เธอทั้งเลียทั้งขบลูกกระเดือกที่ได้รูปสวยของเขา พลางบ่นอย่างเสียดายว่า “ถ้ามีแตงโมกับเหล้าก็คงดี ฉันจะต้องแกล้งอาฉือจนร้องไห้ออกมาให้ได้”
ฉวีซิวฉือครางฮึมในลำคอ เอียงศีรษะอย่างงุนงงสงสัย ก่อนจะเข้าใจแล้วเอ่ยถามเสียงเย็นเยียบว่า “พี่สาวคงไม่ได้คิดว่าผมเป็นนายแบบในผับหรอกนะ”
ถังเหยาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขาอย่างพินิจ
วายร้ายมีคิ้วตาและเครื่องหน้าประณีตงดงาม ทว่าคมเข้มเย็นชา โดยเฉพาะดวงตาลูกท้อคู่นั้นที่เย็นเยียบ แต่เวลาเขินกลับจะแอบเบือนสายตาหนีไปนิดหนึ่ง น่ารักสุด ๆ
เธอจึงยิ้มตาหยีแล้วยืนยันว่า “เปล่า นายแบบในผับไม่มีใครหล่อเท่าอาฉือของฉันหรอก”