ราวสิบนาทีต่อมา
ในที่สุดทุกคนก็มาถึงห้องพักที่จัดไว้ให้ ตอนนี้พื้นที่ส่วนใหญ่ในเมืองถูกตัดน้ำตัดไฟไปแล้ว แต่ฐานที่มั่นแห่งนี้กลับยังมีน้ำและไฟฟ้าใช้ เพียงแต่น้ำขุ่นอยู่บ้าง ได้ยินว่าผู้มีพลังพิเศษเป็นคนช่วยชำระน้ำให้บริสุทธิ์โดยเฉพาะ
ส่วนไฟฟ้าก็จ่ายให้ใช้ได้จนถึงก่อนสองทุ่มเท่านั้น เพราะแสงสว่างในยามดึกจะดึงดูดสัตว์ประหลาดน่าสะพรึงกลัวให้เข้ามาโจมตี
ห้องนี้มีสามห้องนอนกับห้องนั่งเล่นหนึ่งห้อง พื้นที่ไม่ถึง 100 ตารางเมตร หลังช่วยกันทำความสะอาดห้องอย่างง่าย ๆ ทุกคนก็มานั่งกินหม้อไฟร้อน ๆ ด้วยกันในห้องนั่งเล่น กินไปได้ครึ่งหนึ่งก็พบว่าด้านนอกลมพัดกระหน่ำ ถังเหยาลุกขึ้นไปปิดหน้าต่างทุกบาน ก่อนจะทอดสายตามองเมืองรกร้างทรุดโทรมที่ถูกพายุทรายสีเหลืองขุ่นโอบล้อมอย่างครุ่นคิด จากนั้นเธอกลับมาคีบมันฝรั่งแผ่นกินคำหนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงเบา “ฝนกำลังจะตกหนัก อุณหภูมิอาจลดลงด้วย คืนนี้อย่านอนหลับสนิทนัก วางผ้าห่มไว้ข้างเตียงหลายผืน ถ้ารู้สึกว่าอุณหภูมิลดลงก็รีบเอาผ้าห่มคลุมตัวทันที”
อวี่เจากินเผ็ดจนเหงื่อท่วมศีรษะ “ฝนจะตกหนักจริงเหรอ? หลังวันสิ้นโลก อากาศแปรปรวนสุดขั้วเกินไปแล้ว ไม่กี่วันก่อนยังร้อนจนคนแทบแห้งตายอยู่เลย นี่เพิ่งผ่านไปไม่นานก็ลดฮวบลงเสียแล้ว ไม่คิดจะให้คนมีทางรอดกันบ้างเลยหรือไง”
ถังเหยากินไปสองสามคำ ก่อนนึกถึงคำบรรยายในต้นฉบับ สีหน้าจึงเคร่งขรึมขึ้น “พวกเธอกินกันก่อน ฉันจะไปดูที่ตลาดแลกเปลี่ยน เผื่อจะซื้อของให้ความอบอุ่นได้บ้าง”
พอเห็นเธอลุกขึ้น ฉวีซิวฉือก็ลุกตาม เขาหยิบกระดาษเช็ดปากมาเช็ดน้ำมันพริกที่ริมฝีปากอย่างลวก ๆ แล้วเลียริมฝีปากอย่างพึงพอใจ “ผมไปกับพี่สาวด้วย”