เพราะความกลัว ขนตาของถังเหยาสั่นระริกอย่างรุนแรง ทันใดนั้น อวี่เจาที่อยู่ข้าง ๆ ก็กอดเธอไว้แน่นในอ้อมแขน
น้ำเสียงของเธออ่อนโยนอย่างหาได้ยาก อ้อมกอดทั้งอบอุ่นและชวนให้รู้สึกปลอดภัย “ถังเหยา ไม่ต้องกลัวนะ ฉันอยู่ตรงนี้ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอ การตายของพวกเขาไม่เกี่ยวกับเธอ ไม่ใช่ความผิดของเรา อย่าไปฟังผู้หญิงคนนั้นพูดจาเหลวไหลเด็ดขาด”
ดูเหมือนอวี่เจาจะเข้าใจผิดไปแล้ว
ถังเหยาพยักหน้าเงียบ ๆ หลับตาลง ตั้งใจไม่รับรู้ทั้งคำด่าทอและเสียงคำรามที่ดังระงมอยู่ด้านนอก
จางเยาเป็นคนแรกที่ตาย เพียงเสียสมาธิไปชั่วขณะก็ถูกผีดุร้ายรอบข้างฉีกร่างจนแหลกเป็นชิ้น ๆ ส่วนหลิวเหวยกลับถูกเสี่ยววานวานฆ่าตายอย่างคลุ้มคลั่ง ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวเลือดอย่างสิ้นเชิง สีหน้าดูเย็นชาและโหดเหี้ยม ราวกับสูญเสียสติสัมปชัญญะของมนุษย์ไปจนหมดสิ้น
นอกจากนี้ พลังพิเศษของเฉิงชิงก็หมดลงแล้ว มีดสั้นในมือที่ไร้พลังพิเศษคอยเสริมไม่อาจสร้างความเสียหายใด ๆ ให้สิ่งลี้ลับที่โถมเข้ามาได้ เพียงไม่กี่วินาที แขนขาและร่างกายของเขาก็ได้รับบาดเจ็บมากน้อยต่างกันไป
เฉิงชิงกัดฟันอย่างไม่ยอมแพ้ ฝืนประคองตัวอย่างยากลำบาก เลือดสีแดงสดสายหนึ่งไหลซึมจากมุมปาก ทั้งร่างดูสะบักสะบอม แต่กลับมีความงามราวกับเพิ่งผ่านศึกหนัก
กรงเล็บและเขี้ยวของผีดุร้ายแหลมคมเป็นอย่างยิ่ง
ผ่านไปอีกไม่กี่วินาที เนื้อที่แขนของเฉิงชิงก็ถูกฉีกกัดออกไปหลายชิ้น เขาครางเสียงต่ำ หลับตาลงอย่างสิ้นหวัง รอคอยความตายที่จะมาถึง
แต่ความเจ็บปวดแสนสาหัสกลับไม่เกิดขึ้น สิ่งที่มากัดชายเสื้อของเขาไว้กลับเป็นปากอุ่น ๆ ของสัตว์ตัวหนึ่ง