ในเวลาเดียวกัน หลังวันสิ้นโลกมาเยือน วิหารในเมืองฉุนเหอก็พังจนหลังคาเป็นรู ขณะนี้เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์กำลังโปรยลงมาอย่างเงียบเชียบจากรูด้านบน ทว่าทันทีที่สัมผัสกับหนอน มันกลับกลายเป็นมีดคมกริบ แทงทะลุร่างหนอนได้อย่างง่ายดาย และเมื่อเกล็ดหิมะละลายหายไป ก็ทิ้งแอ่งเลือดที่เรืองแสงสีน้ำเงินจาง ๆ ไว้
“……”
อืม กินจนอิ่มแปล้เลย
เด็กหนุ่มผมทองเอนพิงเสาต้นหนึ่ง พลางย่อยอาหาร เขาแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาลูกท้อเรียวยาวหม่นหมองจับจ้องหิมะที่โปรยลงมาจากฟ้าอย่างไม่ใส่ใจ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงหัวเราะเยาะออกมา “ชิ สะอาดสะอ้านจริง ๆ ไม่เหมือนพลังพิเศษที่สิ่งมีชีวิตน่าขยะแขยงน่ากลัวอย่างฉันจะปลุกขึ้นมาได้เลย”
ใช่แล้ว นับตั้งแต่ความเจ็บปวดที่ขาซ้ายหายไป เขาก็ปลุกพลังพิเศษของมนุษย์ขึ้นมาได้ พูดง่าย ๆ พลังพิเศษก็คืออาณาเขต เมื่อกางอาณาเขตออก บริเวณฟ้าดินที่ถูกปกคลุมก็จะมีหิมะโปรยปรายลงมา และเกล็ดหิมะเบาหวิวที่ดูเปราะบางเหล่านี้ก็คือวิธีโจมตีของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ใช้ พวกมันสามารถกลายเป็นมีดดาบที่คมกริบที่สุด และเคลื่อนไหวตามใจเขาได้อย่างสมบูรณ์ เพียงความคิดจะสังหารผุดขึ้นมา ชะตาเป็นตายก็ถูกตัดสินในชั่วพริบตา
ทักษะโจมตีหมู่เช่นนี้ใช้ได้ผลชัดเจนกับหนอนสีดำที่มีอยู่เต็มไปหมด ครึ่งชั่วโมงต่อมา บริเวณที่อาณาเขตปกคลุมก็ไม่เหลือหนอนที่ยังมีชีวิตแม้แต่ตัวเดียว หลังจากฉวีซิวฉือกินราชาแมลงเข้าไป หนอนที่ถูกควบคุมและสวมหนังมนุษย์อยู่ก็สลายตัวไปจนหมด ไม่นานถังเหยากับคนอื่น ๆ ที่อยู่นอกเมืองก็จัดการพวกมันจนหมด อันตรายจึงคลี่คลายลงอย่างแท้จริง
“……”