จุดหมายของถังเหยาคือดาดฟ้าชั้นสามของร้านขายล็อตเตอรี่ ในเมื่อเดินทางบนพื้นดินไม่ได้ ก็ขึ้นไปข้างบนแทน
ไม่นานนัก เธอก็มาถึงดาดฟ้าอย่างปลอดภัย
จู่ ๆ ลมก็พัดแรงขึ้น หอบเอากลิ่นคาวเลือดเน่าเหม็นมาด้วย ถุงพลาสติกสีแดงที่ห้อยอยู่บนเสาไฟฟ้าถูกลมพัดจนส่งเสียงกรอบแกรบ ทำให้ฝูงซอมบี้ที่รวมตัวกันอยู่ข้างล่างพากันกระสับกระส่าย ใช้หัวโขกเสาไฟฟ้าไม่หยุด
ถังเหยาเม้มริมฝีปากแน่น หลับตาลงครู่หนึ่ง รู้สึกหดหู่จนใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ผ่านไปหลายวินาทีเธอจึงค่อยได้สติ แล้วหันไปมองดาดฟ้าอีกหลังที่อยู่ไม่ไกลด้วยแววตามุ่งมั่น
ถังเหยาคอยให้กำลังใจตัวเอง “คุณทำได้ อย่าก้มลงไปมองข้างล่างเด็ดขาด คุณทำได้แน่!”
เธอเข้าใจหลักที่ว่า พอทำซ้ำครั้งแรกและครั้งที่สอง แรงก็จะเริ่มถดถอย ส่วนครั้งที่สามย่อมหมดแรง ดังนั้นหลังรวบรวมกำลังเพียงชั่วครู่ เธอก็กระโดดพุ่งตัวออกไปทันที
แต่เธอไม่ทันสังเกตว่าบนถนนด้านล่าง มีซอมบี้พิเศษตัวหนึ่งแขนขายาวกำลังเอียงคอมองเธออย่างประหลาด ผิวของมันซีดเขียว ศีรษะหายไปครึ่งหนึ่ง ก่อนที่มันจะค่อย ๆ เผยรอยยิ้มออกมา
“ฮื่อ... ฮื่อ... อา... หาร...”
คำพูดของมันฟังไม่ชัดเจน เห็นได้ชัดว่ามันยังคงมีระบบภาษาของมนุษย์หลงเหลืออยู่ มันมีสติปัญญา
แต่ไม่นาน หมอกดำอันลี้ลับและเย็นเยือกก็แผ่เลื้อยไปตามพื้นอย่างเงียบเชียบ พันรอบข้อเท้าของมัน จากนั้นหมอกดำก็ทะลักเข้าไปในร่างของมันอย่างรวดเร็ว ซอมบี้ผู้มีสติไม่ได้ดิ้นรนแม้แต่น้อย ดวงตาสีแดงเลือดพลันกลายเป็นสีดำสนิท มันยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ ก่อนจะประกาศสิทธิ์ครอบครองด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ว่า “ฮื่อ... นั่นเมียฉัน”