ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซอมบี้ทั้งหมดที่กรูกันออกมาจากชั้นหนึ่งของแผนกผู้ป่วยนอกในโรงพยาบาลก็ถูกเธอกำจัดจนหมด
ถังเหยาเดินเข้าไป มือถือขวานวิเศษธาตุไว้อย่างสบาย ๆ เธอฟาดกระจกไม่กี่ครั้งจนแตกกระจาย แล้วจึงเดินเข้าไปในห้องยา ซอมบี้ผิวเขียวซีดตัวหนึ่งที่ถูกขังอยู่ข้างในคำรามพลางพุ่งเข้าใส่ ทว่ามันยืนหยัดอยู่ต่อหน้าถังเหยาได้ไม่ถึงหนึ่งวินาที ศีรษะก็ถูกฟันขาดเสียแล้ว
ถังเหยาหยิบไม้เล็ก ๆ ออกจากมิติส่วนตัวมาเขี่ยในหัวซอมบี้ ผลก็เป็นอย่างที่คิด ไม่มีแกนคริสตัล
“ดูเหมือนว่าตอนนี้ที่เจอจะมีแต่ซอมบี้ระดับหนึ่งที่ต่ำที่สุด ซอมบี้วิวัฒนาการด้วยการกลืนกินเนื้อและเลือด ตัวที่ฉันฟันตายในตรอกน่าจะเป็นซอมบี้ระดับสองแล้ว ถึงได้มีแกนคริสตัลก่อตัวอยู่ในสมอง แต่โรงพยาบาลน่าจะเป็นพื้นที่ประสบภัยหนักในช่วงที่วันสิ้นโลกมาถึง ฉันก่อเรื่องเสียงดังขนาดนี้บนชั้นหนึ่ง กลับไม่มีซอมบี้ที่เก่งพอจะถูกล่อให้พุ่งลงมาเลยสักตัว ห้ามประมาทเด็ดขาด”
ถังเหยาคอยระแวดระวังความเคลื่อนไหวรอบตัวไปด้วย รีบเก็บยาในห้องยาใส่มิติส่วนตัวไปด้วย เธอเพียงแค่กวาดนิ้วผ่านชั้นวางแต่ละชั้น ของบนชั้นนั้นก็หายวับไปจนเกลี้ยง
อันตรายที่แท้จริงเกิดขึ้นตอนถังเหยาก้าวออกจากห้องยา เธอรู้สึกได้เพียงว่ามีลมกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นพัดปะทะเข้ามา สมองยังไม่ทันตอบสนอง ร่างกายก็กลิ้งหลบไปตามสัญชาตญาณ หลบการโจมตีลอบสังหารที่หมายเอาชีวิตครั้งนี้ได้ ทว่ายังไม่ทันได้หายใจหายคอ การโจมตีอันดุดันต่อเนื่องกันก็โถมเข้ามา ถังเหยาแทบจะถูกกลิ่นเหม็นคาวรมจนร้องไห้ เธอกลิ้งหลบอย่างทุลักทุเล พลางถอยห่างออกมาให้พ้นระยะอันตราย