ฉวีซิวฉือเพิ่งแอบบ่นพึมพำเสียงดุดันจบ จู่ ๆ ผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่ก็ถูกเปิดออก
ถังเหยาเตรียมตัวพร้อมออกเดินทางแล้ว ตอนนี้เธอขยับเข้ามาใกล้ กำชับเขาอย่างจริงจังว่า “อาฉือ ตอนนี้ฉันต้องไปโรงพยาบาล นายอยู่บ้านดี ๆ นะ อวี่เจาก็อยู่ด้วยนะ”
กลัวว่าเขาจะอ่อนไหวขี้ระแวงจนคิดมาก เธอจึงเสริมอีกประโยคว่า “อย่ากลัวนะ ฉันจะรีบกลับมา”
ดวงตาของหนุ่มผมทองสั่นไหวด้วยความอับอายอย่างรุนแรง
ริมฝีปากที่ซีดเผือดเพราะความเจ็บปวด กับใบหน้าที่ขาวซีดเกินไป ต่างก็มีสีสันขึ้นมาบ้างในตอนนี้
ใบหน้าที่งดงามราวกับถูกปั้นแต่งอย่างประณีตยิ่งดูสวยโดดเด่นเป็นพิเศษ
เสียงของหนุ่มน้อยอู้อี้เล็กน้อย “อือ”
ถังเหยาห่มผ้าห่มที่เปิดออกกลับไปคลุมตัวเขาอย่างละเอียดและอดทน จ้องท้ายทอยฟูนุ่มของเขาอยู่สองสามวินาที ก่อนหันหลังเดินออกไปโดยไม่อาลัยอาวรณ์
เพียงไม่กี่วินาที เสียงฝีเท้าก็หายไปอย่างรวดเร็ว
ฉวีซิวฉือกลับรู้สึกว่างเปล่าในใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ปลายนิ้วขาวราวหิมะของเขาพันกับหมอกดำเส้นหนึ่ง ดวงตาชื้นแฉะมืดสนิท หางตาแต้มสีแดงจาง ๆ
ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังครุ่นคิดอะไรอยู่
จู่ ๆ ประตูห้องนอนที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดเบา ๆ
หญิงสาวเดินเข้ามาอย่างไร้เสียง ทว่าฝ่ามือกลับประคองลูกกวาดสีสันสดใสไว้เป็นอย่างดี เมื่อเดินมาถึง เธอก็วางลูกกวาดทั้งหมดไว้บนโต๊ะข้างเตียง