พยาบาลลี้ลับหมุนคอกร๊อบแกร๊บ ดวงตาสีแดงฉานดุจสัตว์ร้ายมีเลือดซึมออกมา บนใบหน้าซีดขาวค่อย ๆ ปรากฏรอยแผลเป็นจากมีดบิดเบี้ยวน่าสยดสยอง ลำคอส่งเสียงหัวเราะเย็นเยียบชวนขนลุก “ฮิ ๆ เด็กดื้อไม่เชื่อฟัง ต้องโดนพี่สาวพยาบาลลงโทษนะจ๊ะ”
ถังเหยาสบถคำหยาบ “ยังไม่ถึงกลางคืนเลย สิ่งลี้ลับที่ฟื้นคืนชีพก็ออกมาล่าเหยื่อได้แล้วเหรอ”
ทางเดินในโรงพยาบาลมืดมิดและอันตราย
วิญญาณที่เต็มไปด้วยพลังความขุ่นมัวนับไม่ถ้วนหัวเราะคิกคักพลางกรีดร้องคำราม
ห้ามพุ่งเข้าไปในทางเดินเด็ดขาด ถังเหยาหันไปเปิดหน้าต่างแล้วกระโดดลงไปทันที ร่างท่อนบนลอดออกไปเกือบหมดแล้ว แต่เธอไม่คิดว่าจะมีผ้าพันแผลสีขาวราวหิมะเส้นหนึ่งพันข้อมือเธอไว้
หือ?
ผ้าพันแผลเส้นนี้ก็เป็นวัตถุปีศาจเช่นกัน ถังเหยายกขวานวิเศษธาตุขึ้นฟันทันที ทว่าด้านหลังกลับมีผ้าพันแผลสีขาวราวหิมะอีกเส้นพุ่งเข้ามาพันข้อมือขวาที่จับขวานของเธอไว้
ความมืดแผ่ขยายราวกับหนอนที่ชอบกินเลือดเนื้อ รวดเร็วเป็นพิเศษ แทบจะชั่วพริบตาก็ลามมาถึงปลายเท้าของถังเหยา ขณะเดียวกัน พยาบาลลี้ลับตัวนั้นก็หายวับไปอย่างกะทันหัน ไฟกะพริบวูบหนึ่ง แล้วมันก็ปรากฏตัวห่างจากแผ่นหลังถังเหยาไม่ถึงสามเซนติเมตร แนบชิดใบหูเธอราวกับสนิทสนม “อยากหนีไปไหนกันจ๊ะ...”
สิ่งลี้ลับในทางเดินหัวเราะขึ้นมา สิ่งลี้ลับหลายตนยังเป็นเพียงก้อนพลังความขุ่นมัวที่ไม่อาจแปลงร่างได้ “ฮิ ๆ...”
ถังเหยารู้สึกหนังศีรษะชาวาบ ค่าสติลดฮวบอย่างรวดเร็ว
พยาบาลลี้ลับแลบปลายลิ้นออกมา เลียต้นคอขาวผ่องงดงามของหญิงสาวอย่างเย็นเยียบโดยเว้นระยะห่างเพียงนิดเดียว มันมองหญิงสาวหลับตาสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวังอย่างพึงพอใจ