หัวใจของอวี่เจาพลันบีบรัด ยังไม่ทันได้ตอบ รถสองคันก็ขับตามกันเข้ามา ถังเหยาโผล่หน้าออกมาจากช่องบนกระจกรถที่แตกเป็นรู แล้วตอบอย่างจริงใจว่า “ใส่คอนแทคเลนส์แน่นอน สีเหมือนอัญมณีสีแดงเลย”
เธอเอ่ยชมอย่างจริงใจ “สวยมากเลยนะ”
ฉวีซิวฉือชะงักไป เขาเลียริมฝีปากที่แห้งผาก พลันนึกถึงบทสนทนาระหว่างหนานชิงหยากับสิ่งที่อยู่ในหัวของเธอเมื่อครู่ เธอพูดอย่างรังเกียจว่าดวงตาสีแดงน่ากลัว เหมือนสัตว์ประหลาดน่าขยะแขยง แต่ถังเหยากลับบอกว่าดวงตาของเขาเหมือนอัญมณีสีแดงที่งดงาม
สิ่งที่เธอพูด... เป็นความจริงหรือ?
ฉวีซิวฉือกัดฟันเงียบ ๆ ดวงตาสีแดงเลือดจับจ้องหญิงสาวอย่างเลื่อนลอย หมอกดำจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากความมืดอย่างควบคุมไม่ได้ เสียงนับไม่ถ้วนกรีดร้องคำรามอยู่ในหัวของเขา ถังเหยาเป็นคนหลอกลวง ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องโกหก เจ้าเป็นแค่สัตว์ประหลาดน่าขยะแขยงและโหดเหี้ยม เธอจะคิดว่าเจ้าสวยได้อย่างไร...
คำชมของเธอ ความชอบของเธอ ล้วนเป็นเรื่องโกหก
แต่เมื่อมองแผ่นหลังที่อาบไล้ด้วยแสงอุ่น เขากลับรู้สึกว่าใบหูร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เขาจ้องตัวเองในกระจกมองหลังอย่างกระอักกระอ่วน แม้สภาพจะไม่สมบูรณ์แบบนัก แต่ดูเหมือนก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น... ถ้าเกิดว่า... สิ่งที่หยาวหยาวพูดเป็นความจริงทั้งหมดล่ะ?
หารถเจอแล้ว
หลังเติมน้ำมันจนเต็มถัง พวกเขาก็แบ่งเป็นสองกลุ่มออกเดินทาง
ในรถคันนี้ค่อนข้างแออัดสำหรับเฉิงชิง
เขาจึงย้ายไปนั่งรถอีกคัน