วันที่ 23 มิถุนายน ปี 2035 เวลาเจ็ดโมงยี่สิบนาทีเช้า รถไฟโดยสารสีเขียวก็มาถึงสถานีตรงเวลาท่ามกลางเสียงกระทบกระเทือนดังโครมคราม
หวยเฉิงเป็นเมืองเล็ก ๆ ทางภาคเหนือ มีประชากรอาศัยอยู่ประจำไม่ถึงห้าแสนคน สถานีรถไฟเก่าโทรมเป็นพิเศษ แค่มองก็สัมผัสได้ว่าเมืองนี้ยากจนขนาดไหน
ฉวีซิวฉือกลับดูพึงพอใจมาก เขากะพริบดวงตาลูกท้อฉ่ำน้ำ พลางเดินตามหลังหญิงสาวและมองไปรอบ ๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น เพราะใบหน้าของเขาซีดขาวจนดูโปร่งแสงเมื่อถูกแสงแดด ถังเหยาจึงรับหน้าที่ลากกระเป๋าเดินทางเอง
ส่วนมืออีกข้างก็กำลังพิมพ์ข้อความในโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว เพื่อติดต่อกับนายหน้าหาห้องเช่าที่เธอหาเจอเมื่อคืนตอนนอนไม่หลับ
เมื่อเทียบกับเมื่อคืนแล้ว วันนี้เธอแทบจะเปี่ยมไปด้วยพลังของแฟนสาวที่แสนดี จนฉวีซิวฉือจำต้อง...ปรับเปลี่ยนกลยุทธ์...
เด็กหนุ่มผมทองเดินตามหลังเธอมา ดูราวกับสาวกผิวขาวหน้าตางดงามคนหนึ่ง “พี่สาวเก่งจังเลยนะครับ”
ดูเหมือนเขาจะสังเกตได้ว่าเมื่อเทียบกับการเรียกเธอว่าหยาวหยาวแล้ว เธอชอบให้เรียกว่าพี่สาวมากกว่า และยังแสดงท่าทีพึงพอใจปนอายเมื่อถูกเรียกเช่นนั้น เวลานี้เขาจึงกะพริบตาอย่างมีเลศนัย ก่อนโน้มตัวเข้าไปใกล้หูเธอแล้วถามด้วยท่าทางไร้เดียงสาน่าสงสารว่า
“พี่สาว เราจะไปไหนกันเหรอครับ?”
ระหว่างพูด เด็กหนุ่มยังจงใจพ่นลมหายใจอุ่น ๆ รดใบหูของหญิงสาวเบา ๆ จนติ่งหูขาวผ่องนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อในพริบตา เธอรีบถอยหลังแล้วแสร้งทำเป็นสงบ พลางยกมือปิดหู “เมื่อคืนฉันหานายหน้าหาห้องเช่าไว้แล้ว แถมนัดเวลาเรียบร้อยด้วย พวกเราไปเรียกแท็กซี่ดูห้องกันก่อน พอเช่าห้องและจัดการเรื่องที่พักเสร็จแล้วก็พักสักสองสามวัน จากนั้นค่อยวางแผนชีวิตหลังจากนี้ด้วยกัน...”
เธอกลืนน้ำลายอย่างประหม่า “ได้ไหม?”
ที่จริงเป็นเพราะเหลือเวลาอีกแค่ครึ่งเดือนก่อนสิ่งลี้ลับจะมาเยือน เธอไม่อยากเสียเวลาไปทำงานเลยสักนิด