ช่วงเวลาเดียวกัน
ฉวีซิวฉือเงยใบหน้าขาวผ่องงดงามขึ้น ดวงตาลูกท้อคู่สวยชุ่มฉ่ำราวกับซ่อนสายน้ำแห่งฤดูใบไม้ผลิเอาไว้ น้ำเสียงที่เดิมเย็นชาเจือความแหบพร่าขึ้นมาหลายส่วน คล้ายจงใจร้องไห้ออดอ้อน “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าหยาวหยาวรักฉันมาก...”
เด็กหนุ่มจมดิ่งอยู่ในความสุขอย่างเต็มที่แล้ว เขาประคองใบหน้าไว้ด้วยสองมือ “ถ้าไม่รักฉัน แล้วจะแต่งงานกับฉันทำไมล่ะ”
ถังเหยาไม่คิดเลยว่าวายร้ายจะหลอกง่ายขนาดนี้ เธอรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย จึงลูบปลายจมูกแล้วลุกขึ้นยืน “เอาละ ฉันไปทำความสะอาดก่อนนะ แบบนี้แล้วกัน นายพักสักครู่ก่อน พอฉันทำความสะอาดเสร็จ นายค่อยเอาขยะไปทิ้งก็พอ ได้ไหม” อย่างไรเสีย ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เขาก็ดูไม่เหมือนคนที่ทำความสะอาดเป็น ไม่อย่างนั้นห้องเช่าเตียงเดียวก็คงไม่สกปรกรกรุงรังขนาดนั้น
เดี๋ยวก่อน หญิงร้ายใจทรามก่อนหน้านี้ก็ทำไม่เป็นเหมือนกันนี่...
เป็นอย่างที่คิด หลังจากเธอทำความสะอาดไปได้พักหนึ่ง เด็กหนุ่มก็ขยับเข้ามาข้างกายอย่างอยากรู้อยากเห็น พลางกะพริบดวงตาลูกท้อฉ่ำวาว “หยาวหยาว ก่อนหน้านี้เธอทำความสะอาดไม่เป็นไม่ใช่เหรอ ทำไมผ่านไปแค่คืนเดียวถึงเก่งขึ้นขนาดนี้ล่ะ”
เขาหรี่ตาลง รูม่านตาดำสนิท “หรือว่า...”
“...” วายร้ายมาหยั่งเชิงอีกแล้ว
ถังเหยาเตรียมตัวไว้ก่อนแล้ว เธอโยนโทรศัพท์ที่กำลังเล่นวิดีโออยู่ในอ้อมแขนให้เขา “ทำความสะอาดยากตรงไหน แค่หาเจ้าของช่องสักคนแล้วเรียนตามก็ทำเป็นแล้วไม่ใช่เหรอ”
ถึงจะประหม่า แต่กลับไม่ติดอ่างเลย