รุ่งขึ้น ถังเหยาถูกแสงแดดจ้าที่ส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่างปลุกให้ตื่น ที่นอนข้างกายเย็นชืดไปแล้ว
วายร้ายคงออกจากเตียงไปอย่างน้อยครึ่งชั่วโมง เธอนั่งงัวเงียขึ้นมาแล้วนวดต้นคอที่ปวดเมื่อย ไม่รู้ทำไมถึงจำไม่ได้เลยว่าเมื่อคืนหลับไปตอนไหน แถมยังฝันร้ายติด ๆ กันตลอดทั้งคืน ราวกับถูกสัตว์ประหลาดหนวดเหนียวหนืดรัดแน่นจนดิ้นไม่หลุด
ถังเหยาลงจากเตียง ตั้งใจจะไปล้างหน้าแปรงฟัน แต่กลับพบว่าฉวีซิวฉือกำลังทำอาหารเช้าอยู่ในครัว ซึ่งเป็นภาพที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
เขายังคงสวมเสื้อสีขาวกับกางเกงสีดำเรียบง่ายเหมือนเดิม แต่ส่วนสูงเพรียวสง่ากลับขับให้เสื้อผ้าชุดนั้นดูมีเนื้อผ้าและคุณภาพเป็นพิเศษ ราวกับสั่งตัดด้วยราคาแพงลิบลิ่ว
ที่น่าตกใจกว่านั้นคือ ตอนนี้เด็กหนุ่มกำลังสวมผ้ากันเปื้อนที่เธอใช้มาสองวันนี้ เป็นสีชมพูของ Holly Kitty แถมผ้ากันเปื้อนยังเล็กไปนิดสำหรับเขา จึงรัดเอวให้ดูเพรียวบางยิ่งขึ้น ไหล่กว้างเอวคอด ผิวขาว ใบหน้าหล่อเหลาคมคายและประณีต
แม้แต่ทุกส่วนของร่างกายเด็กหนุ่ม...
ก็ล้วนดูดีกว่าคนทั่วไปมาก
ดูเหมือนเด็กหนุ่มจะสังเกตเห็นสายตาของเธอ จู่ ๆ ก็หันกลับมาพร้อมรอยยิ้มเจือความเขินอายเล็กน้อย
ช่างเป็นหนุ่มปีศาจที่ทั้งสดใสและไร้เดียงสาเสียจริง
“...” จงใจใช่ไหม
ถังเหยาพิงกำแพง แปรงฟันไปพลางพยายามสงบลมหายใจที่เริ่มถี่ขึ้น จู่ ๆ เธอก็ชะงัก เพราะเห็นรอยแดงเต็มบริเวณลำคอด้านข้างของตัวเองในกระจก...