ไม่นานพวกเขาก็มาถึงปั๊มน้ำมัน
เมื่อมองออกไปไกล ๆ ผ่านกระจกรถ รอบปั๊มน้ำมันรกร้างว่างเปล่า ตู้จ่ายน้ำมันถูกทุบจนพังยับเยิน
ข้างกันยังมีแขนข้างหนึ่งที่ถูกสิ่งมีชีวิตไม่ทราบชนิดฉีกกัดจนแหลก เลือดสีแดงคล้ำแห้งกรังไปนานแล้ว รอยเลือดลากยาวคดเคี้ยวไปบนพื้น ก่อนจะหายลับไปในพื้นที่รกร้างโดยรอบ
แค่มองก็รู้สึกหนักอึ้งในใจ ไม่กล้าจินตนาการว่าเจ้าของแขนข้างนี้ตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง
ไม่กี่นาทีต่อมา รถออฟโรดก็จอดสนิท ถังเหยาที่หลับตาพักสายตาพลันลืมตาขึ้นอย่างระแวดระวัง “ระวัง ข้างในเหมือนจะมีคนซ่อนอยู่ แถมจำนวนไม่น้อยด้วย”
อวี่เจาสะดุ้งใจ ส่วนเจ้าหมาสองตัวก็เหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จ้องประตูขึ้นสนิมของปั๊มน้ำมันเขม็ง ถังเหยาใช้พลังพิเศษตรวจดู พบว่ามีมนุษย์อยู่สิบสี่คน เธอกลัวว่าในกลุ่มนั้นจะมีคนถือปืน ถึงพวกเธอจะมีพลังพิเศษแล้ว แต่อาวุธอุ่นก็ยังเป็นอันตรายถึงชีวิตสำหรับพวกเธอ จึงพูดว่า “อย่าเพิ่งลงจากรถ”
สิ้นเสียง ไม่นานรถบัสคันหนึ่งก็จอดลงไม่ไกล เสี่ยววานวานลุกขึ้นจากที่นั่งแล้ว
เธอออกคำสั่งด้วยสีหน้ารังเกียจ “รีบจอดรถเร็ว ๆ ในรถทั้งเหม็นทั้งอับ แถมยังมีกลิ่นตัวพวกผู้ชายอย่างพวกคุณอีก ฉันจะลงไปสูดอากาศเดี๋ยวนี้แหละ”
เฉิงชิงดันแว่นขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิทใต้เลนส์ใสเย็นชาไร้อารมณ์ “คนบนรถออฟโรดคันหน้ายังไม่มีใครลงมา พวกเขาคงพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ เพื่อความปลอดภัย พวกเรารอบนรถก่อนค่อยลงเถอะ”