โลกแห่งความเป็นจริง
ถังเหยาหายตัวไปเต็ม ๆ 3 วัน รวม 72 ชั่วโมง ไม่ว่าจะที่บริษัทหรือห้องเช่าเตียงเดียว ก็ไม่มีใครพบร่องรอยของเธอ พ่อแม่ของเธอกำลังจะไปแจ้งความที่สถานีตำรวจอยู่แล้ว แต่จู่ ๆ ถังเหยาก็กลับมาในเวลานี้
ไม่เพียงกลับมาเท่านั้น เธอยังพาหนุ่มหน้าตาดีเย็นชาแต่ดูอ่อนแอมาด้วยคนหนึ่ง
ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำเรียบง่ายที่สุด เส้นผมสีทองสว่างสะดุดตา ดวงตาดำขลับสดใสจับจ้องถังเหยาอย่างจดจ่ออยู่เสมอ ขนตายาวทิ้งเงามืดลงบนเปลือกตา ยิ่งขับให้ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำชวนหลงใหล ครั้นสังเกตเห็นสายตาไม่เป็นมิตรสองคู่ในที่สุด เขาก็เงยหน้าขึ้น ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มอย่างสุภาพ ก่อนเอ่ยเสียงเย็นว่า “สวัสดีครับคุณลุงคุณป้า ผมชื่อฉวีซิวฉือ เป็นแฟนของหยาวหยาวครับ”
“……”
พ่อกับแม่ถังเหยาแรกเริ่มยังดีใจอยู่ แต่หลังจากนั้นก็แทบโมโหจนตาย สายตาเคร่งขรึมจับผิดจ้องชายหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า
วินาทีต่อมา บานประตูบาง ๆ ปิดปังใส่หน้าเขา ฝุ่นกับใยแมงมุมบนผนังร่วงกราวลงมา ชายหนุ่มเอียงศีรษะอย่างงุนงง ยืนตัวสูงอยู่กลางโถงทางเดินอันว่างเปล่าอย่างทำอะไรไม่ถูก
ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาค่อย ๆ เลียฟันกราม ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาใครบางคน
[เมียจ๋า คุณลุงคุณป้าไม่ชอบผมหรือเปล่า พวกเขาจะทำให้เราเลิกกันไหม แต่ในโลกนี้ผมรู้จักแค่เมียจ๋า ยังไม่มีงานทำ ไม่มีที่อยู่ ถ้าเมียจ๋าไม่เอาผมแล้ว ผมก็ต้องไปเร่ร่อนข้างนอก เก็บขยะกินแล้วนอนใต้สะพานเท่านั้น]
[˚‧º·(˚ ˃̣̣̥᷄⌓˂̣̣̥᷅ )‧º·˚！]
รอไปหนึ่งนาที ถังเหยาก็ยังไม่ตอบกลับ
ชายหนุ่มหรี่ตาลงอย่างอันตราย อารมณ์ร้ายมืดมนแทบจะกลืนกินเขา ทว่าไม่นานก็หลุบขนตายาวลง แล้วพิมพ์ข้อความใหม่อีกครั้ง
[เมียจ๋า ผมทำให้คุณลำบากใจอีกแล้วใช่ไหม ขอโทษนะ ผมรู้ว่าพ่อแม่แท้ ๆ ต้องสำคัญกว่าผมแน่นอน งั้นผมออกไปก่อนสักพักดีไหม]