“อีกอย่าง คนในฐานที่มั่นของเรามีไม่มากนัก แต่ตอนนี้เราปรับปรุงดินแล้ว สามารถปลูกพืชได้หลากหลายชนิดและพึ่งพาตัวเองได้ หากอยากออกไปล่าสัตว์ก็ทำได้เช่นกัน ทุกเช้าตามทีมล่าสัตว์ออกไปได้เลย ที่นี่ผมจะให้เป่าเป่าช่วยต่อสะพานให้พวกคุณข้ามไป ตอนหกโมงเย็นก็จะต่อสะพานไปรับกลับมา แต่ของที่ล่าได้ต้องแบ่งกับฐานที่มั่นคนละครึ่ง”
“เอาละ คร่าว ๆ ก็มีเท่านี้ เรื่องรายละเอียดอื่น ๆ ให้เจ้าหน้าที่ข้างในอธิบายกับพวกคุณได้ ผมขอตัวก่อน อ้อ ผมชื่อเซียวเผิง เรียกพี่เผิงก็ได้” ชายวัยกลางคนโบกมือให้พวกเธอ ก่อนจะสั่งม้าเพลิงให้ออกไปอย่างองอาจ
อวี่เจาดูเหม่อลอยปนตื่นเต้น “พวกเรามาถึงแดนสวรรค์บนดินจริง ๆ แล้วเหรอ?”
สวี่ชิงหลินเองก็ตื่นเต้นจนแทบร้องไห้ “ที่ผ่านมาเราต้องเดินทางมาตลอด แทบไม่ได้หยุดพักที่ไหนนาน ๆ คราวนี้พวกเราจะได้พักผ่อนให้เต็มที่ แล้วนอนหลับสบายสักคืนจริง ๆ ใช่ไหม?”
ถังเหยาพยักหน้า “ไปกันเถอะ”
ป่าไผ่ผืนนี้ไม่ได้กว้างใหญ่นัก เดินราวสิบนาทีก็ออกมาได้ พวกเธอเข้าไปในฐานที่มั่นภาคตะวันตกทางประตูเล็กด้านข้าง ตอนเดินเข้าไป ถังเหยาได้ยินเสียงขลุ่ยใสกังวาน มีคนเอ่ยอย่างชื่นชมว่า “ท่านเจ้าเมืองเป่าขลุ่ยอีกแล้ว เพราะจริง ๆ ฟังแล้วรู้สึกเหนื่อยล้าหายไปหมดเลย”
คำพูดนั้นไม่เกินจริง เพราะถังเหยาสังเกตได้อย่างรวดเร็วว่าเสียงขลุ่ยนี้ช่วยให้จิตใจและสภาพร่างกายของผู้คนดีขึ้นได้ คิดว่านี่คงเป็นพรสวรรค์พลังพิเศษของท่านเจ้าเมืองคนนั้น