พูดจบ ถังเหยาก็พกโทรศัพท์เดินไปยังโบกี้รถอื่น เดินอยู่นาน ในที่สุดก็ไปตกลงกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เพิ่งขึ้นรถมาได้ ด้วยราคาสองเท่า ซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วยกับไส้กรอกแท่งหนึ่งมาได้
ในห้องโดยสารรถนอนแข็ง ไฟดับไปนานแล้ว ในความมืดไม่รู้ว่ามีเสียงกรนและเสียงกัดฟันดังมาจากที่ไหน
ฉวีซิวฉือจ้องมองไปที่ที่ไม่ไกล ร่างเล็กบางนั่นเดินจากไป นานราวสิบนาที เธอกลับมา คุ้นเคยกับการหาที่ชงบะหมี่ เสียบส้อมไว้ที่ขอบถ้วย แล้วเดินกลับมาหาเขาอย่างเงียบเชียบ
ถังเหยาเอาบะหมี่ถ้วยที่กำลังชงอยู่ไปวางบนโต๊ะเล็กใกล้หน้าต่างตรงทางเดิน แล้วหันไปกวักมือเรียกเด็กหนุ่มที่ยังนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ก้มลงกระซิบข้างหูเขาเสียงเบา “อาฉือ ฉันขอไปถอดเครื่องสำอางก่อนนะ บะหมี่รอสามนาทีค่อยกินล่ะ”
พูดจบ ก็ยื่นมือไป…ลูบหัวเข่าๆ
จนกระทั่งหญิงสาวหยิบน้ำยาล้างเครื่องสำอางกับผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋าเดินจากไป หนุ่มน้อยที่ตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียงราวกับรูปปั้นถึงได้เอียงคอช้าๆ เสียงแหบพร่าพร้อมกลิ่นอายบอกไม่ถูก “ฉันไม่ใช่หมา”
เขากัดฟันอย่างหงุดหงิด “จับอะไรจับ”
น่าขยะแขยงชะมัด
ฉวีซิวฉือแค่อยากเล่นกับเธอเล่นๆ พอผ่านไปไม่กี่วันเบื่อเมื่อไหร่ ค่อยตัดมือสกปรกนั่นทิ้ง
ในตอนนั้นเอง ครืนน——
รถไฟเคลื่อนตัว ความเร็วเพิ่มขึ้นจากช้าเป็นเร็ว
เมืองด้านหลังถูกพายุฝนกระหน่ำปกคลุม กลายเป็นฝนฟ้าคะนองราวกับวันสิ้นโลก
หมอกฝนฟุ้งกระจาย ไม่มีใครสังเกตเห็นนกดำจำนวนนับไม่ถ้วนบินลงมาเกาะบนเสาไฟฟ้าด้านนอกอย่างเงียบเชียบ ดวงตาสีแดงเลือดของพวกมันจ้องเขม็งไปที่ขบวนรถไฟสีเขียวที่เคลื่อนตัวออกไป ท่าทางแข็งทื่อ แน่นขนัดจนน่าขนลุก...
**
อีกด้านหนึ่ง
ถังเหยาถอดเครื่องสำอางที่บริเวณอ่างล้างหน้าท้ายขบวนรถเสร็จ ในที่สุดก็รู้สึกว่าผิวหน้าหายใจได้อีกครั้ง
แล้วใบหน้านี้หลังจากถอดเครื่องสำอางแล้วก็เหมือนกับเธอในชีวิตจริงเป๊ะๆ ยกเว้นสภาพร่างกายไม่ดีและขึ้นสิวสองสามเม็ด ในวินาทีนั้นเอง เธอถึงได้ฟื้นจากความรู้สึกมึนงงเมื่อครู่ และรู้สึกเป็นจริงเป็นจังกับการทะลุเข้ามาในนิยายครั้งนี้มากขึ้น
จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปในห้องน้ำแคบๆ เสร็จธุระ กำลังจะดึงกางเกงขึ้นแล้วออกไป ก็ได้ยินเสียงกลไกดังขึ้นในหัว: [ติ๊งต่อง! ค่าความมืดของวายร้ายลดลงหนึ่งแต้ม ยินดีด้วยโฮสต์ที่สร้างความสำเร็จเริ่มต้น ปลดล็อกกล่องของขวัญสำหรับมือใหม่ โปรดรีบตรวจสอบ]
เสียงพูดจบ ถังเหยาที่คิดว่าตัวเองได้ยินเสียงหลอนก็เห็นกล่องของขวัญในอินเทอร์เฟซเกมลอยอยู่กลางอากาศ ขอบเรืองแสงสีทองวาววับ ด้านล่างมีปุ่มพื้นหลังสีเทาอมฟ้า: [เปิด]
ระบบทะลุเข้าในนิยาย ตัวช่วยสุดแกร่งมาแล้ว!
เธอบอกแล้วเชียว นิยายแนววิญญาณเร้นลับที่น่ากลัวยิ่งกว่าซอมบี้วันสิ้นโลก มันจะเป็นไปได้ยังไงที่จะไม่มีตัวช่วย ในตอนนี้เธอวางใจได้แล้ว
ถังเหยาอดกลั้นความตื่นเต้น กดปุ่มเปิดกลางอากาศ วินาทีถัดมา รูปกล่องของขวัญใหญ่ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แล้วก็เบ่งบานเหมือนดอกไม้ การ์ดสามใบที่แตกต่างกันบินออกมาจากด้านในทีละใบ เรียงกันอย่างเป็นระเบียบตกลงบนฝ่ามือที่เธอยื่นออกไปโดยไม่รู้ตัว
ถังเหยาเปิดดู ใบแรกแสดงเป็นการ์ดระดับเอสหายาก มิติพลังน้ำพุวิเศษที่มีเฉพาะนางเอกวันสิ้นโลกเท่านั้น
การ์ดกลายเป็นเศษเสี้ยวแสงเล็กๆ สลายลงบนฝ่ามือทันที ท้ายที่สุดก็ทิ้งรอยไฝแดงจุดเล็กๆ ไว้ที่โคนนิ้วกลางของเธอ เธอขยับจิต นึกคิดไป ก็ปรากฏตัวในพื้นที่สีขาวบริสุทธิ์แห่งหนึ่ง ข้อมูลทั้งหมดหลั่งไหลเข้าสู่สมองของเธอโดยอัตโนมัติ มิตินี้ตอนแรกเริ่มก็มีขนาดหนึ่งหมื่นลูกบาศก์เมตรแล้ว และน้ำพุวิเศษด้านในยังมีฤทธิ์ส่งเสริมการตื่นของพรสวรรค์และช่วยรักษาบาดแผลอีกด้วย
อีกทั้ง มิตินี้ยังยอมให้คนเป็นเข้าไปได้ คนที่เจ้าของอนุญาตก็เข้าไปได้ด้วย ยกเว้นไม่มีฟังก์ชันเก็บอาหารแล้ว ก็ถือว่าสมบูรณ์แบบสุดๆ
อ้า——! นี่มันคือพลิกกลับจากจุดต่ำสุดงั้นเหรอ?
ถังเหยารู้สึกมึนงงว่าตัวเองเหมือนถูกโชคชะตาสีทองก้อนใหญ่ตกลงมาทับเอา
ยืนนิ่งอยู่นานถึงครึ่งนาทีถึงจะฟื้นขึ้นมา ดีมากจริงๆ คราวนี้ถ้าเจอสิ่งเร้นลับก็สามารถหลบเข้าไปได้เลย สำหรับคนขี้ขลาดแบบเธอแล้ว นี่คือของวิเศษจำเป็นสำหรับการเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกเลยทีเดียว
ถังเหยาขยับจิต มองเห็นภาพเบลอตรงหน้า ร่างก็กลับมาอยู่ในห้องน้ำทันที สะดวกสุดๆ
เธออดกลั้นความตื่นเต้น พลิกดูการ์ดใบที่สอง
บนการ์ดกลับไม่มีตัวอักษรใดๆ แค่แสดงระดับของการ์ด: ซี หน้าการ์ดวาดรูปเทพธิดาตะวันตกที่มีรัศมีศักดิ์สิทธิ์ มือของนางเรืองแสงสีขาว แต่ไม่เห็นว่ามีประโยชน์อะไร ถังเหยาบี้การ์ดแตก ยื่นมือออกไปดู เห็นแสงสีขาวจางๆ ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ แต่ก็ยังไม่รู้สึกถึงพลังโจมตีใดๆ
ถังเหยารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่พอคิดถึงการ์ดใบแรกที่เปิดได้มิติน้ำพุวิเศษระดับเอส ก็รู้สึกว่าตัวเองโชคดีพอแล้ว เธอจึงเปิดการ์ดใบที่สาม การ์ดไม่ได้แสดงระดับใดๆ แต่สลายไปทันที หลอมรวมเข้าฝ่ามือของเธอ จากนั้น ก็มีแผงคุณสมบัติปรากฏขึ้นตรงหน้า
ระบบเอ่ยขึ้นทันเวลา: [นี่คือคะแนนคุณสมบัติหนึ่งพันแต้ม คุณสามารถเพิ่มลงในคุณสมบัติของตัวเองได้อย่างอิสระ คุณสมบัติแบ่งออกเป็น พลัง ร่างกาย ความมีเสน่ห์...]
ระบบพูดยังไม่ทันจบ ถังเหยาก็หรี่ตาลงและพูดอย่างเด็ดขาด: “เพิ่มพลังทั้งหมด”
[หนึ่งพันแต้มทั้งหมดเพิ่มพลังงั้นเหรอ?]
ถังเหยาไม่ลังเล: “อืม” เธออยากเห็นว่าสิ่งเร้นลับในเล่มนี้จะถูกพลังอันสัมบูรณ์เอาชนะได้ไหม ถ้าไม่ได้ก็แปลว่าพลังของเธอยังไม่พอ
เสียงพูดจบ พร้อมกับเสียงเหรียญทองตกลงกระเป๋าดังกริ๊ง ๆ ค่าพลังบนแผงคุณสมบัติเปลี่ยนเป็นหนึ่งพันหนึ่ง ถังเหยาถอนหายใจอย่างจัง ใช่แล้ว ค่าพลังเริ่มต้นของเธอมีแค่…หนึ่งแต้ม
หลังจากคุณสมบัติเปลี่ยน ถังเหยาก็รู้สึกได้ทันทีว่าร่างกายของตัวเองเกิดการเปลี่ยนแปลงที่มหัศจรรย์และลึกลับมาก
ความรู้สึกนี้ไม่สามารถอธิบายด้วยตัวอักษรหรือคำพูดได้
เธอพับแขนเสื้อขึ้นดู พบว่าเนื้อแขนที่นุ่มปุกปุยของตัวเองหายไปหมดแล้ว กลายเป็นเนื้อแน่นกระชับ
ถังเหยาอยากรู้อยากเห็น ยื่นมือไปจับพื้นผิวโลหะที่อยู่ข้างๆ เสียงก๊อบ! รอยแตกปรากฏขึ้นเป็นร่องหนึ่ง
พนักงานบนรถไฟคงไม่ให้เธอใช้เงินชดใช้นะ?
ตกใจจนถังเหยารีบชักมือกลับอย่างรู้สึกผิด ดวงตากลมโตกลับเป็นประกายวาววับเพราะตื่นเต้นดีใจ สงสัย: “ระบบ ทำไมฉันถึงทะลุเข้ามาในนิยายเล่มนี้ล่ะ?ค่าความมืดของวายร้ายที่เธอพูดเมื่อกี้…คืออะไร?”
ระบบตอบ: [โฮสต์ เธอแค่ต้องรู้ว่าภารกิจของเธอคือลดค่าความมืดของวายร้ายให้เป็นศูนย์]
[ระยะเวลาภารกิจสามปี ทำภารกิจสำเร็จก็จะกลับสู่โลกความจริงได้ ทำภารกิจล้มเหลวจะถูกกำจัดทันที โฮสต์ ต่อไปเว้นแต่จะเจอบั๊กเนื้อเรื่องสำคัญ ระบบจะไม่ปรากฏตัวอีก ขอให้โชคดี]
พูดจบ ไม่ว่าถังเหยาจะเรียกในหัวยังไง ระบบก็ไม่ตอบสนอง เหมือนหายไป
ถังเหยาถอนหายใจ คิดอะไรเรื่อยเปื่อยจ้องกระจกด้านหน้าไปสักพัก ถึงได้ฟื้นขึ้นมา ล้างมือไปพลางให้กำลังใจตัวเองไปพลาง แล้วเปิดประตูออกจากห้องน้ำ
แต่เธอไม่ทันสังเกตว่าหลังจากเธอออกไป เงาสะท้อนในกระจกกลับไม่หายไป
ผู้หญิงคนหนึ่งหน้าซีดเผือด ตาดำสนิท ร่างกายทั้งตัวเหมือนเย็บปะติดปะต่อจากหนังคนหลายแผ่น วินาทีถัดมา ก๊อกน้ำก็เปิดออกเอง น้ำที่ไหลออกมาไม่ใช่น้ำใสสะอาด แต่เป็นเลือดข้นหนืด
เธอฮัมเพลงแปลกประหลาด เสื้อผ้าบนตัวไม่รู้ว่าเปลี่ยนเป็นชุดนอนศพที่ทำจากกระดาษตั้งแต่เมื่อไหร่ รูม่านตาสีดำสนิทมีความโหดร้ายเย็นชา ขนหัวลุก
สิ่งที่ไหลจากก๊อกน้ำท่ามกลางเสียงเพลงแผ่วเบาลึกลับ ก็ไหลไปตามพื้นผิวอ่าง จากนั้นไม่ทันไร เลือดสีแดงสดก็ท่วมห้องน้ำเล็กๆ ทั้งห้อง
ในตอนนั้นเอง ถังเหยากลับมา เปิดประตูห้องน้ำ เกาหัวท้ายทอยอย่างงงๆ พึมพำ: “
ฉันจำได้ว่าปิดก๊อกน้ำแล้วนะ คิดไปเองหรือเปล่า? ใช่แล้ว บ้าจริง วิชานิพนธ์ที่ห่วยแตกนั่นทำให้ฉันนอนดึกจนตายกะทันหัน ยังทำให้ฉันฟุ้งซ่านความจำไม่ดีอีก *แล้ว ฉันแค่คนจบปริญญาตรีเล็กๆ จะไปวิจัยอะไรที่มีประโยชน์ออกมาได้!”
หญิงสาวปิดก๊อกน้ำอย่างหงุดหงิด แล้วก็เผลอมองกระจก ปรับผมหน้าม้าเล็กน้อย
“แอ๊ด~” ประตูถูกปิดเบาๆ
ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง