ทั้งสองคนซื้อผักมาจากตลาดสดกองโต แถมยังซื้อปลาคาร์ปสด ๆ มาหนึ่งตัวด้วย
ฉวีซิวฉือเป็นคนถือของทั้งหมด ตอนนั้นเองพ่อถังถึงเพิ่งสังเกตว่าชายหนุ่มดูผอมเพรียวเหมือนหนุ่มหน้าขาวไร้เรี่ยวแรง แต่ที่จริงกลับมีแรงไม่น้อย แถมเมื่อมองผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวให้ดี ยังเห็นกล้ามเนื้ออีกด้วย
พอกลับถึงบ้าน คนทำอาหารก็คือชายสองคน
ถังเหยาคลี่ยิ้มผูกผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายดอกไม้ที่ตัวเองเคยใช้ทำอาหารให้ฉวีซิวฉือ จากนั้นก็พับแขนเสื้อทั้งสองข้างให้เขาอย่างใจเย็น ผิวของชายหนุ่มขาวซีดเกินไป จนมองเห็นเส้นเลือดสีเขียวจางใต้ผิวได้ชัด แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างห้องครัวตกลงบนแพขนตาของเขา ขนตาดำสนิทแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามนุ่มฟู อบอุ่นเจิดจ้าไม่ต่างจากสีผม
พ่อถังมองจนเผลอเหม่อไป ชายหนุ่มคนนี้หล่อเอาเรื่องจริง ๆ แต่พอได้สติกลับมา ก็เห็นเขาหยิบปลาจากถุงออกมาจัดการอย่างรวดเร็วข้างอ่างล้างจาน ทั้งขอดเกล็ด ผ่าท้องควักเครื่องใน ทุกขั้นตอนคล่องแคล่วอย่างยิ่งเมื่ออยู่ในมือฉวีซิวฉือ เลือดปลาหยดหนึ่งกระเด็นเปื้อนหางตาขาวผ่องของชายหนุ่ม แต้มสีแดงสดตัดกับใบหน้าเย็นชาคมคายจนดูเย้ายวนขึ้นมาหลายส่วน พ่อถังไอกระแอมแรง ๆ แล้วเดินเข้าไปถามว่า «อาฉือ ไหนบอกว่าไม่เป็นอาหารไม่ใช่เหรอ?»
ฉวีซิวฉือเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากยกเป็นรอยยิ้มสุภาพ ตอบว่า «คุณลุงครับ ผมแค่ไม่เคยไปตลาดสด แต่ทำอาหารเป็นนิดหน่อยครับ»
พ่อถังแค่นเสียงเบา ๆ ในใจคิดว่านี่เรียกนิดหน่อยตรงไหน วิธีจัดการปลาของเขายังคล่องกว่าตัวเองเสียอีก
จริงอย่างที่คิด พอถึงเวลาทำอาหาร พ่อถังแทบไม่มีโอกาสได้ลงมือ ทุกอย่างอยู่ในความดูแลของฉวีซิวฉือเพียงคนเดียว ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เขาก็ทำอาหารเต็มโต๊ะ ทั้งสีสัน กลิ่น และรสชาติล้วนชวนกิน
บนโต๊ะอาหาร แววตาของแม่ถังที่มองฉวีซิวฉือเปลี่ยนเป็นพึงพอใจอย่างยิ่ง หลังลองชิมปลาไปคำหนึ่งก็เอ่ยชม «อาฉือเก่งจริง ๆ อาหารจานนี้อร่อยมาก»