เมื่อเข้ามาถึงบริเวณรอบนอกของเขาชิงหลาน
สิ่งแรกที่ทุกคนเห็นคือธารน้ำสายเล็กที่ไหลลงมาจากยอดเขา
น้ำใสจนมองเห็นก้อนหินที่ก้นธารได้อย่างชัดเจน อีกทั้งยังมีลูกปลาตัวเล็ก ๆ ว่ายไปว่ายมาอยู่ในน้ำ
คำกล่าวที่ว่า มีน้ำที่ไหนก็มีปลาที่นั่น ไม่ใช่เรื่องเหลวไหลเลยจริง ๆ
ซูหร่านเอ่ยขึ้นว่า “น้ำใสมากเลย แถมยังมีปลาอยู่ด้วย!”
“นี่เป็นน้ำพุจากภูเขาที่ไหลลงมาจากยอดเขา น้ำไหลไปตามทางนี้จนถึงหน้าผา ด้านล่างหน้าผาพอดีเป็นบ่อปลาของบ้านเรา”
“ปลาที่พวกเรากินเมื่อวานก็จับมาจากบ่อนั้นแหละ!”
“เพราะมีน้ำพุจากภูเขา เนื้อปลาถึงได้สดอร่อยขนาดนี้!”
หยุนฮุ่ยกล่าวพลางยิ้ม
ทุกคนเดินเลียบลำธารไปจนถึงริมหน้าผา
“ว้าว ที่นี่สูงจัง!”
“น้ำไหลลงไปเหมือนน้ำตกเลย!”
“สวยมาก!”
ซูหร่านกับลู่เฟยเฟยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปหลายใบ
“เอาละ ไปดูที่อื่นกันเถอะ!”
“ริมหน้าผาอันตรายเกินไป!”
หยุนฮุ่ยไม่กล้าเข้าใกล้หน้าผานัก เพราะเธอกลัวความสูง
ทุกคนจึงเดินเลียบลำธารไปยังอีกด้านหนึ่งของเขาชิงหลาน
เดินไปได้ไม่กี่นาที พวกเขาก็มาถึงบริเวณที่พื้นค่อนข้างราบ ต้นไม้ที่นี่สูงใหญ่แต่ขึ้นห่าง ๆ กัน
สายลมพัดใบไม้ไหวเสียดสีกันดังซู่ซ่า บรรยากาศเงียบสงบและอ่อนโยน
ลู่เฟยเฟยเห็นที่นี่แวบแรกก็ชอบทันที “ที่แบบนี้เหมาะกับการตั้งแคมป์ที่สุดเลย!”
หยุนฮุ่ยทำท่าขู่แยกเขี้ยวกางเล็บ หลอกให้เธอกลัว “เฟยเฟย กล้ามาตั้งแคมป์ที่นี่ พอตกกลางคืนหมาป่าก็จะมาคาบเธอไปกินเลย!”
“งั้นก็ช่างเถอะ! ฉันไม่อยากโดนหมาป่ากินทั้งที่ยังสาวอยู่หรอก!” ลู่เฟยเฟยรีบส่ายหน้ารัว ๆ