“โห โห ความเร็วระดับนี้ สุดยอดไปเลย!”
“ฉันเห็นแค่เงาดำวูบเดียว แล้วก็พุ่งหายไปแล้ว!”
“เร็วเกินไปแล้ว!”
ในเวลานี้ ไม่ใช่แค่เจียงเหล่ยกับโจวจื่อหยางเท่านั้น แม้แต่หยุนฮุ่ยกับสาว ๆ อีกสองคนก็ยังรู้สึกเหลือเชื่อ
“โม่หลีดูตัวเล็กขนาดนี้ ไม่นึกเลยว่าจะเร็วขนาดนี้!”
“เสี่ยวอี้ เหยาเหยา แมวที่พวกเธอเลี้ยงนี่มหัศจรรย์เกินไปแล้ว!”
……
ไม่นานนัก โม่หลีก็คาบกระต่ายป่าที่ตัวใหญ่กว่ามันหนึ่งรอบกลับมาหาหยุนอี้
กระต่ายป่ายังมีชีวิตอยู่ แต่ไม่ว่ามันจะดิ้นรนแค่ไหน ก็หนีจากกรงเล็บของโม่หลีไม่พ้น
ในหัวของเจียงเหล่ยเหลือเพียงคำว่า ‘เจ๋ง’ เท่านั้น “จับได้จริง ๆ ด้วย สุดยอดเกินไปแล้ว!”
โม่หลีวางกระต่ายป่าลงตรงเท้าหยุนอี้ พอมันคลายปาก กระต่ายก็คิดจะหนี แต่โม่หลีตบหัวมันเปรี้ยงเดียว กระต่ายป่าก็สงบเสงี่ยมลงทันที
แล้วมันก็สลบไปอย่างสงบ
ยังหนุ่มยังแน่นนี่ดีจริง ๆ ล้มตัวปุ๊บก็หลับปั๊บ!
โม่หลีเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตน่ารักของแมวมองหยุนอี้อย่างคาดหวัง อยากให้เขาชมมัน
“เหมียว ๆ!” (นายท่าน รีบชมโม่หลีเร็ว!)
“ฮ่า ๆ ได้สิ โม่หลีของเราเก่งที่สุดเลย!”
หยุนอี้นั่งยอง ๆ ลูบหัวเล็ก ๆ ของโม่หลี
โม่หลีหรี่ตาลงอย่างเพลิดเพลิน จากนั้นก็กระโดดขึ้นไปบนไหล่หยุนอี้ แลบลิ้นสีชมพูเลียแก้มเขาเบา ๆ
“กระต่ายตัวอ้วนขนาดนี้ ดูท่าจะได้กินมื้อใหญ่กันแล้ว!”
เจียงเหล่ยยกกระต่ายป่าขึ้นมาชั่งน้ำหนัก น่าจะหนักราว 5-6 จิน
“แต่แค่ตัวเดียวดูเหมือนจะน้อยไปหน่อยนะ!”
“ถ้ามาอีกตัวก็คงดี!”
เจียงเหล่ยเพิ่งพูดจบ กระต่ายป่าตัวหนึ่งที่มีขนาดพอ ๆ กันก็กระโดดออกมาจากพงหญ้าจริง ๆ
“เฮ้ เจียงเหล่ย วันนี้นายพูดอะไรเป็นจริงเป็นจังไปหมดเลยหรือไง?”