วันที่สองของวันหยุด วันนี้ตรงกับวันที่ 1 ตุลาคม ซึ่งเป็นวันชาติจีนพอดี
เวลา 7 โมงเช้า หยุนอี้ลุกจากเตียงแล้วเดินออกจากห้อง
“น้องหยุนอี้ อรุณสวัสดิ์!”
เมื่อคืน เจียงเหล่ยกับโจวจื่อหยางพักอยู่ในห้องรับรองบ้านหยุนอี้ เนื่องจากบ้านมีห้องว่างไม่พอ ทั้งคู่จึงนอนห้องเดียวกัน
อย่างไรเสีย พวกเขาก็เป็นเพื่อนร่วมห้องกันที่โรงเรียนอยู่แล้ว จึงไม่มีปัญหาอะไร
“พี่โจว พี่เจียง อรุณสวัสดิ์เหมือนกันครับ!”
หยุนอี้ทักกลับ
มีอ่างล้างหน้าแค่สองอ่าง พอดีพ่อแม่ของหยุนอี้กำลังแปรงฟันอยู่
ในชนบทไม่ได้เคร่งครัดเรื่องพวกนี้นัก ทั้งสามจึงถือยาสีฟันกับแปรงสีฟันออกไปแปรงข้างนอก
บังเอิญเจอหยุนฮุ่ยกับพวกเพื่อน ๆ เดินออกมาจากบ้านของพวกเธอ ดูท่าพวกเธอก็เพิ่งตื่นเหมือนกัน ผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมด
“อ้าว พวกเธอก็ตื่นเช้าขนาดนี้เลยเหรอ!” เจียงเหล่ยทักทาย
สาว ๆ ทั้งสามเห็นว่าหยุนอี้กับอีกสองคนเห็นสภาพของตัวเองเข้า ก็รู้สึกอับอาย จึงรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน
พวกเธอกลับไปจัดแต่งทรงผมในห้อง
“เอ่อ พวกเธอเป็นอะไรไปน่ะ?”
เจียงเหล่ยยืนงง
โจวจื่อหยางเดาสาเหตุได้ “นายไม่เห็นเหรอว่าผมทั้งสามคนยุ่งไปหมด? คงอายที่พวกเราเห็นเข้าสินะ!”
“ผู้หญิงก็แบบนี้แหละ ให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์ภายนอกที่สุด!”
“ก็จริง!” เจียงเหล่ยถึงได้เข้าใจ
ตอนกินมื้อเช้า สาวทั้งสามเดินมาหาเจียงเหล่ยกับโจวจื่อหยาง “พวกนายสองคน เมื่อกี้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น เข้าใจไหม?”
ส่วนเหตุผลที่ไม่พูดแบบนี้กับหยุนอี้ ก็เพราะเขาไม่ได้เรียนโรงเรียนเดียวกับพวกเธอ ต่อให้เห็นก็ไม่เอาไปพูดต่อหรอก