หยุนอี้หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา แล้วเขียนคำอวยพรถึงวัยเยาว์ที่เขาคิดขึ้นลงไป
【วัยเยาว์ย่อมมีปณิธานทะยานสู่เมฆา ไม่ปล่อยให้วันเวลาแห่งวัยเยาว์สูญเปล่า】
【การสอบเข้ามัธยมปลายไม่ใช่จุดสิ้นสุด แต่เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางสู่ขุนเขาและมหาสมุทร】
【ใช้พู่กันแทนกระบี่ ใช้ความฝันแทนอาชา เปลี่ยนทุกความพยายามให้เป็นพลังในการก้าวไปข้างหน้า】
【อย่ากลัวว่าหนทางข้างหน้าจะทอดยาว แสงดาวย่อมไม่ทอดทิ้งผู้ที่มุ่งหน้าเดินทาง】
【ขอให้พวกเราผ่านคลื่นลมมานับพัน ได้สมปรารถนา และเก็บเกี่ยวเกียรติยศที่เป็นของตนในฤดูร้อนอันสดใส】
หลังจากพวกเด็กสาวอ่านแล้ว ต่างก็เห็นว่าคำอวยพรที่หยุนอี้เขียนนั้นเข้ากับหัวข้อครั้งนี้เป็นอย่างยิ่ง
ทุกคนเห็นด้วยที่จะใช้คำอวยพรของหยุนอี้
“งั้นก็ใช้คำอวยพรถึงวัยเยาว์ที่หยุนอี้เขียนนี่แหละ!”
หวังอีอีกล่าวว่า “หยุนอี้ ลายมือของนายสวยที่สุดในห้องแล้ว รบกวนเขียนหัวข้อกับคำอวยพรลงบนกระดานดำให้หน่อยนะ!”
หยุนอี้ไม่ได้คัดค้าน เขาหยิบชอล์กขึ้นมาเขียนหัวข้อไว้ตรงกลางกระดานดำด้านหลังห้องเรียนว่า: มุ่งตามฝัน สอบเข้ามัธยมปลายอย่างไม่เสียวันเวลาแห่งวัยเยาว์!
อักษรบรรจงมาตรฐานของเขาดูราวกับพิมพ์ลงไป สวยงามและสง่าผ่าเผย
“ให้หยุนอี้เขียนนี่ไม่ผิดหวังจริง ๆ แค่ลายมือนี้ก็ข่มห้องอื่นได้แล้ว!”
“คราวนี้กระดานดำของพวกเราต้องติดอันดับแน่!”
แม้จะยังทำไม่เสร็จ แต่พวกเธอก็เต็มไปด้วยความมั่นใจในผลงานครั้งนี้
หยุนอี้เขียนข้อความอีกช่วงหนึ่งจากบนกระดาษลงใต้หัวข้อ
แปะ ๆ ๆ!
“ลายมือของหยุนอี้สวยจริง ๆ!”
“ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ฉันจะเขียนได้สวยแบบนี้บ้าง!”