ค่ำคืน ณ ห้องนั่งเล่นบ้านหยุนอี้
ทุกคนนั่งดูละครโทรทัศน์อยู่บนโซฟา
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น
“ราตรีมอบดวงตาสีดำให้ฉัน แต่ฉันกลับใช้มันค้นหาแสงสว่าง...”
เป็นโทรศัพท์ของหยุนหมิง เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วพบว่าแม่โทรมา
ก็คือคุณย่าของหยุนอี้ หวงซิ่วหลานนั่นเอง
“ฮัลโหล แม่...”
“จะพาเสี่ยวอี้กับเหยาเหยากลับบ้านเกิดไปฉลองเทศกาลไหว้พระจันทร์ไหม? ได้เลย!”
“มะรืนนี้พวกเราจะกลับไปพร้อมกัน!”
เพราะงานของหยุนหมิง ครอบครัวจึงซื้อบ้านและตั้งหลักปักฐานอยู่ในเมืองเจียง
ปกติจะกลับบ้านเกิดกันเฉพาะช่วงปีใหม่หรือเทศกาลเท่านั้น
ส่วนคุณปู่คุณย่าของหยุนอี้ก็ชอบอยู่บ้านเกิดมากกว่า ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมย้ายเข้าเมือง
อีกทั้งทุกครั้งที่หยุนอี้กลับไปเยี่ยมพวกท่านช่วงปีใหม่ เขาจะใช้พลังวิญญาณช่วยปรับสภาพร่างกายให้ผู้สูงวัยทั้งสอง
ตอนนี้สุขภาพของทั้งคู่ก็นับว่าแข็งแรงดี ไม่มีโรคภัยไข้เจ็บ
หลังพูดคุยทักทายกันอยู่ครู่หนึ่ง หยุนหมิงก็วางสาย
“เสี่ยวอี้ เหยาเหยา เทศกาลไหว้พระจันทร์คราวนี้เราจะกลับบ้านเกิดไปฉลองกับคุณปู่คุณย่ากันนะ!”
“คุณปู่คุณย่าบอกในโทรศัพท์ว่าคิดถึงพวกเธอมาก!”
“ได้ครับพ่อ” หยุนอี้พยักหน้าอย่างเรียบเฉย
“อื้ม เหยาเหยาก็ไม่ได้เจอคุณปู่คุณย่ามานานแล้วเหมือนกัน!” เซี่ยซิงเหยาพยักหน้าอย่างว่าง่าย
แต่ซูชิงเยว่กลับรู้สึกเศร้าอยู่บ้าง เพราะเธอก็ต้องกลับบ้านเกิดไปฉลองเทศกาลไหว้พระจันทร์กับพ่อแม่เช่นกัน นั่นหมายความว่าเทศกาลนี้เธอจะไม่ได้อยู่กับหยุนอี้
“ไม่เป็นไรนะ เยว่เยว่ แค่หยุดไม่กี่วันเอง เดี๋ยวก็ผ่านไปแล้ว!” หยุนอี้เห็นว่าซูชิงเยว่เศร้าจึงปลอบเธอเสียงอ่อน