“นายไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอ? ต่อให้เป็นหมาก็ไม่เชื่อหรอก!”
“นายกระโดดทีหลังโจวฮ่าว แต่กลับลงพื้นก่อนเขา แถมยังลงไปตรงเท้าของโจวฮ่าวพอดี ยังจะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจอีกเหรอ!”
หลิวซิงยกหมัดขึ้นทันที ตั้งใจจะชกหน้าถังซาน
แต่หยุนอี้เข้ามาห้ามไว้
ถ้าหลิวซิงลงมือก่อน เขาต้องถูกลงโทษแน่นอน
“เซี่ยปิงเป้า ฉันไม่เป็นไร อย่าเพิ่งวู่วาม!”
แม้โจวฮ่าวจะเจ็บจนแทบทนไม่ไหว แต่ก็ยังฝืนลุกขึ้นยืน
เขาเอ่ยห้ามหลิวซิงไม่ให้ลงมือ
หยุนอี้จับเท้าของโจวฮ่าวแล้วบิดเบา ๆ ช่วยจัดกระดูกให้เข้าที่
จากนั้นก็ใช้พลังวิญญาณช่วยลดอาการบวม
โจวฮ่าวร้องลั่นอีกครั้ง
แต่แล้วก็รู้สึกว่าเท้าไม่เจ็บแล้ว!
“โห พี่อี้ นี่มันหมอเทวดาชัด ๆ!”
โจวฮ่าวเห็นหยุนอี้จัดกระดูกให้แค่ส่ง ๆ เท้าของเขาก็หายดีเป็นปลิดทิ้ง
“เรียบร้อย ไม่มีปัญหาแล้ว!”
หยุนอี้ปล่อยมือจากโจวฮ่าว
ถังซานมองภาพนั้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
ไม่ใช่ว่ากระดูกกับเส้นเอ็นบาดเจ็บแล้วต้องพักเป็นร้อยวันหรอกหรือ?
ทำไมแค่บิดเบา ๆ ก็หายแล้วล่ะ!
นี่มันสมเหตุสมผลไหมเนี่ย? เปิดสูตรโกงกันชัด ๆ!
“หึ คนต่ำช้า ยังจะแข่งต่อไหม?”
โจวฮ่าวมองถังซานแล้วเยาะเย้ย
“ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ!”
“อีกอย่าง ใครจะไปรู้ว่านายแกล้งทำหรือเปล่า! ถ้าบิดเจ็บจริง แค่บิดเบา ๆ แล้วจะหายได้ยังไง!”
“นายก็แค่อยากแกล้งเจ็บเพื่อเรียกค่าเสียหาย!”
พอเห็นว่าโจวฮ่าวไม่เป็นอะไรแล้ว ถังซานก็หาเรื่องมาแก้ตัวได้อีก
“นาย...!”
โจวฮ่าวกำหมัดแน่นด้วยความโมโห นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอคนหน้าด้านขนาดนี้