หยุนอี้หิ้วถังปลาเข้าบ้าน แล้วส่งให้คุณย่ากับคุณป้าช่วยจัดการ
“เสี่ยวอี้ ปลาพวกนี้ตกได้จากการไปตกปลากับเหยาเหยาหรือ?”
คุณปู่หยุนเจี้ยนหัวมองปลาในถังด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
สรุปแล้วมีแค่เขาคนเดียวสินะที่ตกปลาไม่ได้สักตัวมาหลายปี!
พอนึกถึงทุกครั้งที่ออกไปบ่อตกปลาแต่เช้าตรู่ พอตกเย็นก็หิ้วถังเปล่ากลับบ้าน
แถมยังโดนคุณลุงข้างบ้านหลายคนหัวเราะเยาะ ตั้งฉายาให้ว่า ‘หวังถังเปล่า’
พูดไปก็มีแต่ความอัปยศเต็มอก
หยุนอี้ยิ้มแล้วตอบว่า “ใช่ครับคุณปู่ ปลากะพงตัวใหญ่กับปลากุ้ยฮวาพวกนี้เหยาเหยาตกได้ครับ!”
“คุณปู่ นี่เป็นครั้งแรกที่หนูตกปลาเลยนะคะ!”
“แค่หย่อนเบ็ดลงไปก็มีปลามากินแล้วค่ะ ตกปลาสนุกมากเลย!” เซี่ยซิงเหยาพูดพลางยิ้ม เล่าเรื่องที่ตัวเองไปตกปลาให้หยุนเจี้ยนหัวฟัง
คำพูดของเซี่ยซิงเหยานี่แทบจะเหมือนเอากุ้งมาแทงใจคนฟัง หยุนเจี้ยนหัวได้ยินแล้วหนวดตรงมุมปากก็กระตุกไม่หยุด
“จริงหรือ! งั้นเหยาเหยาก็โชคดีมากเลย ฮ่า ๆ...” หยุนเจี้ยนหัวหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง แต่กลับยิ้มไม่ออกเลย
หยุนอี้กับเซี่ยซิงเหยากลับบ้านได้ไม่นาน หยุนหลงกับหยุนหมิงก็กลับมาจากสถานีรถไฟ หลังจากไปรับคนมาแล้ว
นอกจากทั้งสองคน ยังมีหนุ่มสาวอายุสิบแปดสิบเก้าปีอีกห้าคนลงจากรถ
ผู้ชายสองคน ผู้หญิงสามคน
หนึ่งในนั้นคือหยุนฮุ่ย ลูกสาวคนโตของคุณลุงหยุนหลง และเป็นลูกพี่ลูกน้องของหยุนอี้
ปีนี้เธออายุ 19 ปี กำลังเรียนอยู่ชั้นปีที่ 2 ของมหาวิทยาลัยหลินเจียงในมณฑลเจียง
เมืองเจียงเป็นหนึ่งในนครที่ขึ้นตรงต่อรัฐบาลกลางของมณฑลเจียง ส่วนเมืองหลินเจียงเป็นเมืองหลวงของมณฑล