หยุนฮุ่ยกับอีกสามคนกินบ๊วยไปหลายสิบลูกกว่าจะพอใจแล้วเดินเข้าบ้าน
“เอิ๊ก~!”
“อิ่มจังเลย!”
หยุนฮุ่ยเรอออกมา ก่อนนั่งลงด้วยสีหน้าพึงพอใจ
“ฮุ่ยฮุ่ย ทำไมบ๊วยจากต้นที่บ้านเธอถึงอร่อยขนาดนี้ล่ะ!”
“กินของบ้านเธอแล้ว ต่อไปฉันคงกินบ๊วยที่ซื้อจากซูเปอร์มาร์เก็ตไม่ลงแล้ว!”
ซูหร่านกับลู่เฟยเฟยลูบท้องกลมป่องของตัวเอง ก่อนเอนศีรษะพิงโซฟา
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ทั้งที่ปีที่แล้วก็ไม่ได้อร่อยขนาดนี้แท้ ๆ!”
“ช่างเถอะ ขอแค่อร่อยก็พอแล้ว!”
หยุนฮุ่ยเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไม จึงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
เซี่ยซิงเหยาที่อยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็ยิ้มพลางแอบเหลือบมองหยุนอี้
“เมี้ยว~!”
โม่หลีค่อย ๆ เดินลงมาจากชั้นสอง
“เจ้าเหมียวน้อย อย่าหนีนะ!”
ข้างหลังยังคงมีหยุนหู่กับหยุนลี่ เด็กน้อยสองคนตามมา
แต่พอเห็นพี่สาวก็หยุดไล่ตาม
“พี่ใหญ่!”
เด็กทั้งสองรีบวิ่งไปหาหยุนฮุ่ย
ส่วนโม่หลีกระโดดเข้าไปออดอ้อนในอ้อมแขนหยุนอี้ เอาหัวถูไถเขาไม่หยุด
“โม่หลีน้อย!”
แต่ไม่นานเซี่ยซิงเหยาก็อุ้มมันไป
เดี๋ยวก็ลูบเขาขนปุยบนหัว เดี๋ยวก็เกาคางให้
โม่หลียืดอุ้งเท้าอย่างสบายใจ แล้วนอนแผ่ในอ้อมแขนเซี่ยซิงเหยา
“เสี่ยวหู่ เสี่ยวลี่ คิดถึงพี่สาวบ้างไหม!”
หยุนฮุ่ยจับเด็กทั้งสองคนไว้คนละมือ แล้วดึงแก้มยุ้ยของพวกเขาเล่น
“พี่ใหญ่ กลับมาคราวนี้เอาของอร่อยมาฝากพวกเราหรือเปล่า!”
เด็กทั้งสองมองหยุนฮุ่ยด้วยแววตาคาดหวัง
“ไม่ได้เอามา!” หยุนฮุ่ยตอบเสียงเรียบ
“งั้นก็ไม่คิดถึงแล้ว!”
หยุนหู่ตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด
“เสี่ยวหู่ กล้าดียังไง! ถ้าไม่มีของกินก็ไม่คิดถึงพี่สาวคนนี้แล้วใช่ไหม?”