ช่วงกิจกรรมนอกห้องเรียน
ซูชิงเยว่จูงมือหยุนอี้ข้างหนึ่ง อีกข้างจูงหลินหว่านหลี
“อี้อี้ หว่านหว่าน มาเล่นพ่อแม่ลูกกันเถอะ!”
“ได้เลย ๆ!”
หลินหว่านหลีปรบมือเห็นด้วย
หยุนอี้ค่อนข้างขัดใจ แต่ก็ทนสายตาออดอ้อนคาดหวังของเด็กหญิงทั้งสองไม่ไหว
สุดท้ายจึงได้แต่พยักหน้าตกลงอย่างจำใจ
“ผมอยากเล่นด้วย!”
“หนูด้วย!”
เด็กตัวจ้อยอีกหลายคนพากันเข้ามาร่วมวง ในนั้นมีโจวฮ่าวเจ้าหนูอ้วนอยู่ด้วย
“ถ้างั้นมาเล่นด้วยกันเลย!” ซูชิงเยว่ไม่ปฏิเสธ
“ผมจะเป็นพ่อ!” เด็กชายคนหนึ่งยกมือ
“ไม่ได้!” ซูชิงเยว่คัดค้านทันที ก่อนพูดต่อว่า “อี้อี้เป็นพ่อ เยว่เยว่เป็นแม่!”
“เยว่เยว่ ฉัน... ฉันก็อยากเป็นแม่เหมือนกัน!” หลินหว่านหลียกมือขึ้นอย่างอ่อนแรง
“ถะ... ถ้างั้นหว่านหว่านเป็นแม่คนที่สองก็แล้วกัน!” ซูชิงเยว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ
“เย้!” หลินหว่านหลียิ้มอย่างพอใจ
“ทำไมพ่อถึงต้องให้หยุนอี้เป็นด้วยล่ะ ผมก็อยากเป็นพ่อนะ!”
โจวฮ่าวลุกขึ้นประท้วงเสียงดัง
“ถ้าไม่ยอม เราก็ไม่ให้เล่นด้วยแล้วนะ!”
ซูชิงเยว่เท้าเอว วางท่าเหมือนพี่ใหญ่
“ผะ... ผมยอมก็ได้!” เจ้าหนูอ้วนได้ยินว่าจะไม่ได้เล่นด้วยก็ยอมถอยทันที
เด็กตัวจ้อยที่เหลือก็ไม่กล้าออกความเห็นอีก
“เธอเป็นพี่ชาย!”
“เธอเป็นพี่สาว!”
……
ซูชิงเยว่ชี้เด็ก ๆ ทีละคนเพื่อแบ่งบทบาทให้
สุดท้ายก็เหลือโจวฮ่าวอยู่คนเดียว
เขาร้อนใจขึ้นมา “แล้วผมล่ะ! ผมเป็นอะไร?”
ซูชิงเยว่เหลือบมองเจ้าหนูอ้วน “คนครบหมดแล้ว แต่ยังขาดบทลูกหมา ไม่มีใครเล่นเลย!”