หลังล้างหน้าล้างตาเสร็จ หยุนอี้กับซูชิงเยว่นั่งอยู่บนโซฟา
โทรทัศน์กำลังฉายเรื่องอุลตร้าแมนทีก้า
เพลงประกอบสุดเร้าใจดังขึ้น:
【พายุลูกใหม่ปรากฏขึ้นแล้ว จะหยุดอยู่กับที่ได้อย่างไร…】
……
【ปาฏิหาริย์จะต้องปรากฏขึ้นแน่นอน…】
ตอนนี้เป็นตอนที่ทีก้าขอยืมแสงจากเด็ก ๆ นั่นเอง
“อี้อี้ เธอว่าทีก้าขอยืมแสงจากเด็ก ๆ ตั้งเยอะ แล้วจะคืนไหวไหม?”
ซูชิงเยว่ถามด้วยเสียงเด็กน้อย
หยุนอี้เบ้ปาก “ทีก้าใช้แสงหมดแล้ว จะเอาอะไรไปคืนล่ะ?”
ซูชิงเยว่ถาม “แล้วเด็ก ๆ ที่ถูกยืมแสงไปจะทำยังไง?”
หยุนอี้ตอบ “จะทำยังไงได้ล่ะ อนาคตมืดมนไปหมดน่ะสิ!”
ซูชิงเยว่พูด “ดีนะที่เยว่เยว่ไม่ได้ให้ยืม!”
พอได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ หยุนหมิงกับซูป้านเฉิงก็สบตากัน ต่างเห็นความกลัดกลุ้มในแววตาของอีกฝ่าย
เพราะตอนเด็ก ๆ พวกเขาเคยตะโกนว่าอยากมอบแสงให้ทีก้ากันทั้งคู่!
(ถาม: ทำไมอนาคตของฉันถึงมืดมน?)
(ตอบ: ก็เพราะทีก้าจอมหลอกลวงนั่นแหละ ตอนเด็กมายืมแสงของฉันไปแล้วไม่ยอมคืน!)
เดิมทีพวกเขาก็อยากรู้ว่าหยุนอี้จะตะโกนขอมอบแสงให้ทีก้าหรือเปล่า ไม่คิดเลยว่าหยุนอี้จะดูจนจบโดยไม่มีปฏิกิริยาอะไรสักนิด
พอดูตอนจบจบ ซูชิงเยว่ก็ตะโกนขึ้นว่า “ทีก้าเป็นจอมหลอกลวงชัด ๆ ยืมของแล้วไม่ยอมคืน!”
……
เช้าวันรุ่งขึ้น หลังรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ซูป้านเฉิงก็ขับรถพาหยุนอี้กับซูชิงเยว่ไปส่งที่โรงเรียนอนุบาล
ในห้องเรียนชั้นอนุบาลเล็กห้อง 2