เมื่อเหมยชวนเน่ยคู้เห็นหัวอันน่าสยดสยองอยู่ใกล้แค่เอื้อม ก็กลัวจนฉี่ราดทันที
“ยาเมเตะ!”
เหมยชวนเน่ยคู้ตะโกนลั่น ก่อนจะกลิ้งคลานถอยหนีไป
“โฮก!”
หัวขนาดยักษ์ส่งเสียงคำรามกึกก้องสะเทือนฟ้าดิน
“อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา!”
ชาวประเทศซากุระทั้งห้าคนขวัญหนีดีฝ่อจนแทบสิ้นสติ คิดแต่จะหนีออกจากสถานที่น่าสะพรึงกลัวแห่งนี้
น่าเสียดาย ความคิดไร้เดียงสาของพวกเขาถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะไม่มีวันเป็นจริง
เจ้าของหัวนั้นคืออสูรงูยักษ์ที่อาศัยอยู่ในทะเลสาบชิงหลานมาตลอด มันยื่นหางที่หนากว่าหนึ่งเมตรขึ้นมาจากน้ำ แล้วฟาดกวาดทีเดียวจนเจ้าพวกญี่ปุ่นทั้งห้ากระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร
ตายคาที่ทันที
“น่าสนใจ!”
“ถึงกับบำเพ็ญจนถึงขั้นหลอมปราณสมบูรณ์แล้ว! ดูท่าพรสวรรค์ในการบำเพ็ญจะไม่เลวเลย!”
หยุนอี้มองงูยักษ์ด้วยแววตาชื่นชม
การบำเพ็ญจนถึงขั้นหลอมปราณสมบูรณ์ได้ด้วยตนเองบนดาวคราม หากอยู่ในโลกบำเพ็ญเซียน คงมีโอกาสบรรลุเป็นเซียนได้เลย!
“หืม!”
หลังจากหยุนอี้สังเกตอย่างละเอียด ก็พบว่าบนหัวของงูยักษ์มีตุ่มนูนขึ้นมา
“ในร่างยังมีสายเลือดมังกรแท้เจือปนอยู่อีกนิดด้วย!”
“บนดาวครามเคยมีมังกรอยู่จริง ๆ สินะ!”
“ก็สมเหตุสมผลดี ในบรรดาสัตว์นักษัตรสิบสองอย่าง อีกสิบเอ็ดอย่างล้วนมีอยู่จริง จะมีแค่มังกรที่ไม่มีได้อย่างไร!”
“บางทีมันอาจเคยมีอยู่ในอดีต หรือไม่ก็ซ่อนตัวอยู่ในสถานที่ลึกลับสักแห่ง!”
เมื่อมองงูยักษ์ หยุนอี้ก็เกิดความคิดเสียดายพรสวรรค์ขึ้นมา
หยุนอี้ค่อย ๆ ควบคุมกระบี่บินให้ร่อนลงบนพื้น เมื่อราชาหมาป่าเห็นดังนั้นก็รีบหลบไปอยู่ข้างหลังเขาทันที