“โฮก!”
“โฮก!”
ลูกหมาป่าน้อยยังคงส่งเสียงร้องไม่หยุด
“ดูท่าลูกหมาป่าน้อยคงหิวแล้ว!”
ลูกหมาป่าน้อยยังไม่ลืมตา จึงต้องป้อนนมให้เท่านั้น
“พี่อี้ ให้ฉันป้อนเสี่ยวอิ๋นเถอะค่ะ!”
“ที่บ้านยังมีนมวัวเหลืออยู่พอดี!”
เดิมทีเซี่ยซิงเหยาก็ชอบสัตว์ตัวเล็ก ๆ อยู่แล้ว พอเห็นลูกหมาป่าน้อยน่ารักก็ใจอ่อนยวบ จึงเสนอตัวป้อนนมให้
หยุนอี้ไว้ใจเซี่ยซิงเหยาอยู่แล้ว อย่างไรเสียโม่หลีก็เติบโตมาจากการเลี้ยงดูของเธอ “ถ้าอย่างนั้นก็ฝากเธอดูแลด้วยนะ เหยาเหยา!”
เซี่ยซิงเหยาอุ้มลูกหมาป่าน้อยขึ้นมา แล้วหยิบนมวัวขวดหนึ่งมาป้อน
ลูกหมาป่าน้อยคาบหลอดไว้ในปาก ดูดนมจนหมดขวดภายในเวลาไม่ถึงนาที
ดูท่าจะหิวจัดจริง ๆ ไม่เลือกกินเลยสักนิด
“โฮก! โฮก!”
พอดื่มหมด ลูกหมาป่าน้อยก็ร้องขึ้นอีก เห็นได้ชัดว่านมขวดเดียวไม่พอ
“เจ้าตัวตะกละเอ๊ย ตัวแค่นี้แต่กินเก่งจริง ๆ!” เซี่ยซิงเหยาใช้นิ้วจิ้มจมูกนุ่ม ๆ ของลูกหมาป่าน้อย พลางยิ้มหวาน
จากนั้นเธอก็หยิบนมอีกขวดมาป้อนให้ ดื่มหมดไปสองขวด ลูกหมาป่าน้อยจึงสงบลง แล้วคลานไปมาอยู่ในอ้อมแขนของเซี่ยซิงเหยา
“ฮิ ๆ เจ้าตัวเล็กนี่น่ารักจริง ๆ!”
แต่ไม่นานเซี่ยซิงเหยาก็ยิ้มไม่ออก เพราะรู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นและความอุ่นที่แขน
“เสี่ยวอิ๋นตัวแสบ ฉันอุตส่าห์ป้อนนมให้ดี ๆ ยังมาฉี่รดแขนฉันอีก!”
“ไม่เชื่อฟังเลยจริง ๆ!”
แม้เซี่ยซิงเหยาจะโมโห แต่ก็ยังค่อย ๆ วางเสี่ยวอิ๋นกลับลงในตะกร้า
จากนั้นจึงไปล้างตัวที่ห้องน้ำ
เสี่ยวอิ๋นกินอิ่มแล้วก็นอนหลับอย่างสงบอยู่ในตะกร้า